Κάποιος το παρκάρισε χθες, ή προχθές, ή ίσως νωρίτερα το πρωί. Το μπλε αμερικανικό coupe, ένα Buick της εποχής που η Αμερική έφτιαχνε αυτοκίνητα σαν να μην υπάρχει αύριο, στεκόταν σταθερό, αδιάφορο για τους περαστικούς, σε ένα από τα δρομάκια του Ναυπλίου που αρνούνται να μοντερνιστούν. Ο φωτογράφος Δημήτρης Μπέκας το εντόπισε. Έκανε ένα βήμα πίσω. Πάτησε το κουμπί.

Το κάδρο που δεν στήνεται. Συμβαίνει

Στο φόντο: Πέτρινος τοίχος καλυμμένος με κισσό, ένα νεοκλασικό με κόκκινα παράθυρα, πεζοδρόμιο με γκράφιτι που κάποιος δεν σκόπευε να γίνει αισθητικό στοιχείο κι έγινε. Στο πρώτο πλάνο, το αυτοκίνητο σε βαθύ μπλε, με τις φαρδιές γραμμές του ’69, κυριαρχεί χωρίς να επιβάλλεται.

Και στην άκρη του κάδρου, δεξιά, μια αδέσποτη γάτα περνά. Δεν τη νοιάζει το αυτοκίνητο. Δεν τη νοιάζει η φωτογραφία. Προχωράει.

Ναύπλιο: Η πόλη που χωρά τα πάντα

Αυτό κάνει το Ναύπλιο εδώ και χρόνια. Χωράει vintage Ford και ηλεκτρικά πατίνια στο ίδιο στενό. Βενετσιάνικη πέτρα δίπλα σε tags με marker. Τουρίστες με luggage και ντόπιους με καφέ στο χέρι που περνούν από δίπλα χωρίς να κοιτούν. Η πόλη δεν προσπαθεί να είναι φωτογενής. Απλώς είναι.

Η φωτογραφία το αποτυπώνει χωρίς φίλτρα νοσταλγίας: ένα χθες που δεν αποχώρησε ποτέ κι ένα σήμερα που δεν ζητά άδεια να υπάρχει.

Το αυτοκίνητο

Το μοντέλο παραπέμπει σε Buick Riviera ή παρόμοιο αμερικανικό coupe της περιόδου 1967–1970, εποχή που η αυτοκινητοβιομηχανία έπαιζε με γωνίες, χρώμιο και κυβισμούς χωρίς να μετράει κατανάλωση. Αν η πινακίδα δεν διακρίνεται, ιδιοκτήτης φαίνεται να είναι κάποιος το φέρνει και το συντηρεί στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες. Αυτό, από μόνο του, είναι ιστορία.

Το Ναύπλιο το δέχτηκε όπως δέχεται τα πάντα. Χωρίς χειροκρότημα και χωρίς αντιρρήσεις.