Το δικό της «ευχαριστώ» στέκεται σήμερα ως μία από τις πιο ανθρώπινες μαρτυρίες από τα επεισόδια στο Άργος. Μια 60χρονη γυναίκα περιγράφει πώς, μέσα στον πανικό, ένας νεαρός που δεν γνώριζε την έσωσε, κρατώντας τη από το χέρι, και πώς μέσα σε λίγα λεπτά βρήκε ξανά την πίστη της στους ανθρώπους.
Η γυναίκα, που όπως λέει ήταν ήδη ταλαιπωρημένη από ίλιγγο τις προηγούμενες δύο ημέρες και έχει υψηλή μυωπία, αποφάσισε παρ’ όλα αυτά να βρεθεί στην πορεία. Το έκανε, όπως αναφέρει, επειδή το χρωστούσε στη συνείδησή της. Πίστευε ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να τη βγάλει εκτός ελέγχου μέσα σε μια μικρή, ήσυχη επαρχιακή πόλη.
Η πραγματικότητα τη διέψευσε βίαια.
Όταν έπεσε η πρώτη κρότου λάμψης, βρισκόταν πολύ κοντά. Το κεφάλι της βούιξε, ο ίλιγγος επανήλθε, τα μάτια της έτσουζαν και μέσα σε δευτερόλεπτα ο κόσμος γύρω της άρχισε να τρέχει πανικόβλητος. Έχασε τους φίλους της, έχασε τον προσανατολισμό της, έχασε την αίσθηση ασφάλειας.
Βρέθηκε μόνη, αποπροσανατολισμένη, τρομαγμένη, έξω από την Αγία Αικατερίνη.
Τότε εμφανίστηκε εκείνος.
Ένας νεαρός, γύρω στα 30, κατάλαβε αμέσως ότι δεν ήταν καλά. Δεν την προσπέρασε. Δεν δίστασε. Της είπε να κρατηθεί και την έπιασε από το χέρι. Μαζί έτρεξαν σε ασφαλές σημείο, μακριά από τον πανικό και τη σύγχυση της στιγμής.
Λίγο αργότερα χάθηκαν μέσα στον χαμό.
Η 60χρονη δεν ξέρει ποιος είναι. Δεν γνωρίζει το όνομά του. Δεν είναι καν σίγουρη αν πρόλαβε να του πει το πιο απλό και πιο ουσιαστικό πράγμα: ευχαριστώ.
Γι’ αυτό και θέλησε να το πει τώρα, δημόσια.
«Όποιος κι αν είσαι, όπου κι αν βρίσκεσαι, σου χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ», γράφει στη μαρτυρία της, περιγράφοντας τη στιγμή που μέσα στην αγωνία και στον φόβο βρέθηκε ένα ανθρώπινο χέρι να τη στηρίξει.
Η φράση που μένει περισσότερο από όλες δεν είναι μόνο η ευγνωμοσύνη της. Είναι το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε μετά από όσα έζησε: «Υπάρχει ελπίδα για τον τόπο».
Μέσα σε μια μέρα έντασης, φόβου και εικόνων που σόκαραν την τοπική κοινωνία, αυτή η μικρή ιστορία αλληλεγγύης έρχεται να θυμίσει κάτι που συχνά χάνεται πίσω από τα επεισόδια: ότι ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, η ανθρώπινη ανταπόκριση μπορεί να σταθεί πιο δυνατή από τον πανικό.
Η 60χρονη γυναίκα μπορεί να μη βρήκε ακόμη τον νεαρό που τη βοήθησε. Βρήκε, όμως, κάτι ίσως εξίσου σημαντικό: έναν λόγο να πιστεύει πως δεν έχουν χαθεί όλα.
