Σαφείς αποστάσεις από τη ρητορική περί «οικειοποίησης» του μεγάλου έργου αναβάθμισης του Βιολογικού Καθαρισμού Άργους – Ναυπλίου παίρνει με γραπτή της δήλωση η Βαλεντίνα Ρούσου, βάζοντας στο τραπέζι των συζητήσεων τα πραγματικά δεδομένα της διαδημοτικής συνεργασίας.

Με αφορμή την εξασφάλιση χρηματοδότησης ύψους 5.800.000 ευρώ, η κα Ρούσου παρεμβαίνει στη δημόσια αντιπαράθεση, επισημαίνοντας πως το έργο αφορά εξίσου και τους δύο Δήμους (Άργους-Μυκηνών και Ναυπλιέων), καθώς εξυπηρετεί κοινές υγειονομικές και περιβαλλοντικές ανάγκες. Παράλληλα, απαντά στις αιτιάσεις της δημοτικής αρχής Άργους, υπογραμμίζοντας πως η επιτυχής έκβαση της χρηματοδότησης αποτελεί την πιο ηχηρή διάψευση του αφηγήματος περί αναγκαιότητας συνένωσης των ΔΕΥΑ.

Όπως χαρακτηριστικά τονίζει, η συνεργασία λειτούργησε και το έργο προχωρά χωρίς να απαιτηθεί η διοικητική συγχώνευση των επιχειρήσεων ύδρευσης, καταρρίπτοντας τα επιχειρήματα που είχαν τεθεί στο παρελθόν ως προαπαιτούμενα ανάπτυξης.

Ακολουθεί αναλυτικά η δήλωση της κας Ρούσου:

«Η συζήτηση που άνοιξε γύρω από τις δηλώσεις για το έργο των 5.800.000 € στον βιολογικό καθαρισμό Άργους–Ναυπλίου θα είχε νόημα μόνο αν βασιζόταν στα πραγματικά δεδομένα. Και αυτά είναι ξεκάθαρα. Το έργο αφορά διαδημοτική εγκατάσταση, με θεσμοθετημένη κατανομή ευθύνης 58% στον Δήμο Άργους–Μυκηνών και 42% στον Δήμο Ναυπλιέων. Η χρηματοδότηση εξυπηρετεί κοινές περιβαλλοντικές και υγειονομικές ανάγκες, αφορά πολίτες και των δύο περιοχών, ανεξάρτητα από το ποιος έχει τον μεγαλύτερο διοικητικό ρόλο.

Η παρουσίαση του Δημάρχου Ναυπλιέων ως “θεατή που πανηγυρίζει για ξένη επιτυχία” απλοποιεί υπερβολικά την πραγματικότητα. Ο Δήμος Ναυπλιέων έχει άμεσο και θεσμικό συμφέρον από την αναβάθμιση της εγκατάστασης και είναι απολύτως θεμιτό ο Δήμαρχος να τοποθετείται δημόσια για ένα έργο που αφορά την πόλη του.

Η ουσία της διαφωνίας δεν ήταν ποτέ το έργο αυτό καθ’αυτό. Ήταν η συνένωση των δύο ΔΕΥΑ. Ο δήμαρχος Άργους–Μυκηνών επέμενε ότι χωρίς συνένωση δεν θα μπορούσαν να προχωρήσουν μεγάλα έργα. Σήμερα, όμως, τα γεγονότα δείχνουν κάτι διαφορετικό. Η συνένωση δεν έγινε. Κι όμως, το έργο εντάχθηκε, χρηματοδοτήθηκε και προχωρά.

Αυτό από μόνο του αρκεί για να καταρρίψει το επιχείρημα ότι η συνένωση ήταν απαραίτητη προϋπόθεση. Η διαφωνία του Δημάρχου κου Ορφανού αφορούσε το μοντέλο διοίκησης, όχι το περιβάλλον, ούτε την ανάπτυξη. Το να μετατρέπεται τώρα αυτή η θεσμική διαφωνία σε αφορμή ειρωνείας ή σε αφήγημα “οικειοποίησης επιτυχίας”, υποβαθμίζει μια σοβαρή -για τους πολίτες και των δύο δήμων- επένδυση σε πεδίο μικροπολιτικής αντιπαράθεσης.

Το συμπέρασμα είναι απλό: Το έργο έγινε και η συνεργασία λειτούργησε. Όταν τα γεγονότα μιλούν, καλό είναι να τα ακούμε».