Ένας προσβλητικός χορός γύρω από το θύμα από επώνυμους δυστυχώς Αργείους και Αργολιδείς έχει στηθεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θεωρώντας την δολοφονία ως μέσο επιβολής της τάξης.

Βάλθηκαν ειδικοί και μη να μας εξηγήσουν πως και γιατί θα έπρεπε ή δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν όπλα από τους αστυνομικούς, αν θα έπρεπε να πυροβολούν στα πόδια ή στον αέρα και άλλες αναλύσεις.

Βρήκαν ευκαιρία και οι συνδικαλιστές της αστυνομίας, αντί να σταθούν κριτικά σε ένα περιστατικό που αμαυρώνει τον κοινωνικό τους ρόλο, να βγουν και να ζητήσουν άλλης μορφής οπλισμό, λιγότερο επικίνδυνο.

Όλοι αυτοί οι αναλυτές και συγκαλυπτές ενός εγκλήματος, ασχολήθηκαν με το μέσο που που έγινε ο φόνος και όχι με τους λόγους που οδήγησαν τους αστυνομικούς στο να δολοφονήσουν ένα νέο άνθρωπο.

Μου έρχεται στο μυαλό η φράση του πατέρα του Μητσοτάκη, «Εσείς είστε το κράτος». Πρόκειται για μια φράση που χρησιμοποιήθηκε για να τονίσει τον ρόλο της αστυνομίας ως θεσμικού πυλώνα του κράτους και να ενισχύσει το ηθικό τους σε μια περίοδο έντονων πολιτικών και κοινωνικών εντάσεων. Το νήμα ήταν βαθιά πολιτικό και έδινε στην απαξιωμένη τότε αστυνομία, λόγω της σχέση της με την χούντα και τα απομεινάρια της, θέση στον κρατικό μηχανισμό και μάλιστα ταυτόσημη με την ύπαρξη του κράτους!

Η στάση αυτή συνεχίστηκε και τα υπόλοιπα χρόνια, δίνοντας στους αστυνομικούς έναν ρόλο που θεσμικά δεν μπορούν να έχουν, ως αντιστάθμισμα με τα ψίχουλα των μισθών τους. Από το σημείο αυτό της μεταπολίτευσης θα πρέπει να ξεκινήσει κανείς για να καταλάβει τις βιαιότητες των αστυνομικών καθώς και τις δολοφονίες εκ μέρους των.

Κανείς δεν θα είχε πρόβλημα αν οι αστυνομικοί έκαναν απλά την δουλεία τους κι αν δεν γίνονταν πλοκάμια της εξουσίας ή και κακέκτυπό της.
Η αστυνομία είτε αυτή σχετίζεται με τους παιδονόμους, είτε με τους συκοφάντες της αρχαίας Αθήνας, είτε με τις πολιτοφυλακές των απολυταρχικών συστημάτων είτε τις αναρχικές πολιτοφυλακές / επιτροπές άμυνας, πάντα έχει συγκεκριμένο ρόλο, την προστασία του πολίτη και όχι την δολοφονία του.

Επανέρχομενος στην φράση του μπαμπά Μητσοτάκη, εκεί βρίσκεται η όλη ουσία της σημερινής συμπεριφοράς, όχι όλων αλλά δυστυχώς πολλών αστυνομικών, από τις τροχαίες παραβάσεις χωρίς λόγο, μέχρι την κυκλοφορία σε σούπερ Μάρκετ, με εμφανή θέση του όπλου, έως την χρήση σε αρκετές περιπτώσεις στην Αργολίδα, μέχρι την πρόσφατη δολοφονική επίθεση κατά του 20χρονου. Κι αν κάποτε επρόκειτο για κρατούμενο που δραπέτευσε από τις φυλακές και ο αστυνομικός που τον σκότωσε σκόνταψε στις γραμμές του τρένου, έως το ότι αισθάνθηκαν απειλή από ένα παιδί που κυκλοφορούσε με το μαγιό του και στο ίσωμα εξοστρακίστηκαν (πιθανόν σε πτώση γκοτσιλιάς νυχτερίδας) οι σφαίρες που το πέτυχαν στο κεφάλι.

Η ευθύνη είναι καθαρά πολιτική και κοινωνική. Όλοι αυτοί που υπερασπίζονται την δολοφονία, θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως πιθανοί μελλοντικοί δολοφόνοι. «Όποιος μιλά έτσι θα μπορούσε και να σκοτώνει» έλεγε κύριος Κόινερ τον οποίο ο Μπέρτολ Μπρεχτ τον χρησιμοποιεί ως φιλοσοφικό καθρέφτη της εποχής του. Πως όμως φτάνουμε σε τέτοιου είδους απαξιώσεις της ζωής, τόσο από αστυνομικούς, όσο από πολιτικούς και πολίτες;

Σε μια περίοδο ακραίου ατομικισμού, δεν ισχύει πια η φράση «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα, αλλά ο ίδιος ο γείτονας για να του αρπάξω την κατσίκα», όπως πολύ εύστροφα επισήμανε γνωστός σκιτσογράφος.

Μια νέα γενιά ανθρώπων που ξεπέρασε το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ», με την ανοχή του κράτους και το κυριότερο με την ιδεολογική κάλυψη του κράτους, ζεύεται ένα πιστόλι και σκορπώντας τον θάνατο θεωρεί τον εαυτό του ως κάτι ξεχωριστό, αφού μπορεί και αφαιρεί ζωές. Βέβαια άντρας/ γυναίκα δεν είναι αυτός/-η που χρησιμοποιεί όπλο χωρίς λόγο για να επιβληθεί.

Η χρήση βίας και ειδικά κατά αθώων και αδυνάτων δείχνει το φασισμό που εκκολάπτεται μέσα στον καθένα μας από τα σπέρματα του καπιταλισμού, επαναφέροντας στην επικαιρότητα ένα παλιό αναρχικό σύνθημα «σκότωσε τον φασίστα που κρύβεις μέσα σου».

Και σ` αυτή την δολοφονία το «ιδεολογικό περιτύλιγμα» της δήθεν δημοκρατίας μας ενοχοποιείται ως ηθικός αυτουργός. Δεν είναι ούτε ο όπλο, ούτε το χέρι στην σκανδάλη που σκοτώνει, αλλά η πολιτεία που το οπλίζει.