Τη βαθιά του ανησυχία και τον αποτροπιασμό του για τη νέα γυναικοκτονία στην Καλαμάτα, η οποία έρχεται να προστεθεί στη μακρά και θλιβερή λίστα των θυμάτων έμφυλης βίας στη χώρα μας, εξέφρασε μέσω δημόσιας παρέμβασής του ο βουλευτής Μεσσηνίας της Νέας Αριστεράς, Αλέξης Χαρίτσης.
Με αφορμή τη στυγερή δολοφονία της 39χρονης από τον σύζυγό της στο κέντρο της μεσσηνιακής πρωτεύουσας, ο κ. Χαρίτσης υπογραμμίζει πως η κοινωνία βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με την 6η γυναικοκτονία για το 2026, καταγγέλλοντας παράλληλα την κρατική αδράνεια.
Το επαναλαμβανόμενο μοτίβο της φρίκης
Ο βουλευτής της Νέας Αριστεράς, σημειώνοντας πως το αποτρόπαιο έγκλημα στην Καλαμάτα συνέβη σε απόσταση αναπνοής από το πολιτικό του γραφείο, εστιάζει στην τραγική κανονικοποίηση της βίας. Όπως επισημαίνει, το μοτίβο είναι πλέον γνωστό και ανατριχιαστικά προβλέψιμο: μια γυναίκα νεκρή, παιδιά που στιγματίζονται εφ’ όρου ζωής στο διπλανό δωμάτιο και ένας κοινωνικός περίγυρος που βασανίζεται από το ερώτημα αν θα έπρεπε να είχε παρέμβει εγκαίρως βλέποντας τα προειδοποιητικά σημάδια.
«Σε διπλανά διαμερίσματα και πόλεις υπάρχουν γυναίκες που στη σημερινή είδηση […] μπορεί και να βλέπουν τον εαυτό τους», αναφέρει χαρακτηριστικά, αναδεικνύοντας τις ψυχολογικές προεκτάσεις που έχει κάθε νέο περιστατικό ενδοοικογενειακής βίας στα εν δυνάμει θύματα.
Οικονομικά αδιέξοδα και έλλειψη δομών στην Πελοπόννησο
Περνώντας από τη διαπίστωση στην πολιτική κριτική, ο κ. Χαρίτσης θέτει το κρίσιμο ζήτημα του εγκλωβισμού των γυναικών σε κακοποιητικές σχέσεις. Αναρωτιέται πώς μπορεί πρακτικά ένα θύμα να ξεφύγει, όταν βρίσκεται αντιμέτωπο με τον συνδυασμό των χαμηλών μισθών και των δυσβάσταχτων ενοικίων.
Παράλληλα, αναδεικνύει την τραγική ανεπάρκεια των κρατικών δομών πρόνοιας, αποκαλύπτοντας ένα σοκαριστικό στοιχείο: σε ολόκληρη την Πελοπόννησο, λειτουργούν μόλις δύο ξενώνες φιλοξενίας γυναικών θυμάτων βίας και των παιδιών τους. Το γεγονός αυτό, όπως υποστηρίζει, καθιστά την πρόσβαση σε ασφαλή στέγη και την οικονομική ανεξαρτησία σχεδόν ακατόρθωτη.
Τα νομικά κενά και η άρνηση αναγνώρισης της «γυναικοκτονίας»
Αυστηρή είναι η κριτική του και στο νομικό οπλοστάσιο της χώρας. Ο βουλευτής Μεσσηνίας βάζει στο στόχαστρο τον νόμο Τσιάρα για τη συνεπιμέλεια, τονίζοντας ότι επιβάλλει την επικοινωνία μεταξύ των γονέων ακόμη και σε περιπτώσεις όπου είναι ξεκάθαρο πως υφίστανται σχέσεις κυριαρχίας, φόβου και κακοποίησης, αφήνοντας ουσιαστικά απροστάτευτες τις μητέρες και τα παιδιά.
Κλείνοντας την τοποθέτησή του, ο Αλέξης Χαρίτσης επανέφερε το πάγιο αίτημα για τη νομική αναγνώριση του όρου «γυναικοκτονία». Υπογραμμίζει πως η επιμονή της κυβέρνησης να μην εντάσσει τον όρο στον Ποινικό Κώδικα δείχνει άρνηση αναγνώρισης ενός επαναλαμβανόμενου κοινωνικού φαινομένου. «Δεν εξαντλείται σε πάνικ μπάτον και πρωτόκολλα που δεν τηρούνται, ούτε σε περιπολικά που δεν είναι ταξί», καταλήγει με νόημα, σημειώνοντας πως η χώρα βρίσκεται πλέον στο «σημείο 0 της κυβερνητικής αφύπνισης».
