Γιολαντίτσα μου αγαπημένη,

Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν επακριβώς τη θλίψη όπου βυθίστηκε η καρδιά στο άκουσμα της αναχώρησής σου από τον επίγειο κόσμο μας ένα μήνα πριν… Είσαι πάντα μέσα στο μυαλό και στην καρδιά μου γεμάτη ζωντάνια, φως, αισιοδοξία και χαμόγελο. Έχεις σημαδέψει ανεξίτηλα τα γλυκά χρόνια της νιότης μας, όταν φοιτούσαμε με όλη την αγαπημένη παρέα μας στο Τμήμα Φιλολογίας του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, κρατώντας η ίδια τα σκήπτρα της ψυχής της παρέας.

Με το καθαρό βλέμμα σου, το σπινθηροβόλο πνεύμα, την οξεία αντίληψη, το εκλεπτυσμένο χιούμορ, το ακατάβλητο ενδιαφέρον για κάθε γνώση, την ανυποχώρητη διάθεση προσφοράς, υπήρξες πάντα το σταθερό σημείο αναφοράς για όλους μας. Η ανιδιοτελής φιλία σου, η βαθιά ενσυναίσθηση που σε καθοδηγούσε πάντα να λειτουργείς με αγάπη πριν από εμάς για εμάς, το πηγαίο ταλέντο να διακρίνεις το καλό ακόμη και υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες, η αλτρουιστική τάση σου να προσφέρεις στους φίλους σου με δικό σου κόστος πολλές φορές, η φιλομάθεια και η ενασχόλησή του με δραστηριότητες καινοτόμες για τα δεδομένα της εποχής, με έκαναν πάντα να σε θαυμάζω και να εκτιμώ βαθιά τις εμπεριστατωμένες τοποθετήσεις σου σε ποικίλα θέματα που κουβεντιάζαμε ατελείωτες ώρες και που εκ των υστέρων αποδεικνύονταν πάντα εύστοχες!

Με μεγάλη συγκίνηση διαπίστωσα πολύ αργότερα ότι συνέχισες να αποτελείς φωτεινό φάρο και πρότυπο συμπεριφοράς για όλους τους ανθρώπους που συναναστράφηκες, παρέχοντας μαθήματα ευγένειας, ήθους, ανθρωπιάς, καλοσύνης και -τα τελευταία ιδίως χρόνια- εγκαρτέρησης και απαράμιλλου σθένους, σωματικού και ψυχικού. Θυμάμαι πάντα με πόση αγάπη, σεβασμό και υπερηφάνεια μού
μιλούσες για όλα τα μέλη της αγαπημένης σου οικογένειας είτε ως κόρη και αδελφή είτε ως σύζυγος και μητέρα των δύο λατρεμένων σου παιδιών. Στο μυαλό μου το αγαπημένο σου Κεφαλάρι, το Ναύπλιον, τα Λευκάκια, είναι αναπόσταστα συνδεδεμένα με το δικό σου γλυκό χαμόγελο και τη φωτεινή παρουσία σου.

Υπήρξες πάντα προικισμένη με ‘γρήγορον νουν, σώφρονα λογισμόν, καρδίαν νήφουσαν’ και είμαι σίγουρη ότι θα έχεις ήδη συγχωρήσει όλους όσοι κατά καιρούς μπορεί να σε πληγώσαμε ή να σε στενοχωρήσαμε με τα λόγια, τις πράξεις ή τις παραλείψεις, και τη συμπεριφορά μας. Είμαι επίσης βέβαιη ότι από εκεί ψηλά θα εξακολουθείς να μεριμνάς και να πρεσβεύεις υπέρ όλων των αγαπημένων σου ανθρώπων ώστε να τους βλέπεις χαρούμενους, όπως ήταν πάντα το μέλημά σου.

Είσαι και θα είσαι πάντα μέσα στη σκέψη, στην καρδιά και στις προσευχές μου. Μέχρι να ξανανταμώσουμε…

Η (υπερήφανη που υπήρξε) φίλη σου από την Καρδίτσα