Με αφορμή το ότι το παλιό Ξενία ξαναήρθε στην επικαιρότητα, ας κοιτάξουμε και το άλλο, το πιο ύπουλο, επειδή βρίσκεται μέσα στον ιστό της πόλης και το προσπερνάμε καθημερινά. Τον χώρο της πρώην πισίνας του Αμφιτρύωνα. Ένα σημείο που δεν είναι απλώς άσχημο. Είναι ένα μόνιμο αίσχος, μια πληγή μέσα στην καρδιά του ιστορικού κέντρου, που σχεδόν το ξεχάσαμε ή το συνηθίσαμε σε τέτοιο σημείο ώστε να το προσπερνάμε. Κι ύστερα μιλάμε για τουριστική «ανάπτυξη», λες και η ανάπτυξη είναι να κάνεις την πόλη ντεκόρ και να αφήνεις τα θεμέλια να σαπίζουν.
Αυτός ο χώρος δεν είναι μια λεπτομέρεια. Είναι μέρος του ίδιου προβλήματος. Δημόσια ακίνητα τοπόσημα που πέρασαν σε καθεστώς μακροχρόνιας εκμίσθωσης, με υποσχέσεις και υποχρεώσεις, και κατέληξαν να παράγουν εγκατάλειψη, κινδύνους και μια αίσθηση ότι κανείς δεν λογοδοτεί. Για την πρώην πισίνα υπάρχουν δημόσιες αναφορές εδώ και πολλά χρόνια. Και δεν είναι μόνο ζήτημα εικόνας. Έχουν καταγραφεί και περιστατικά που δείχνουν τι σημαίνει ένας προσβάσιμος, αφύλακτος, παρατημένος χώρος, όταν η πόλη κάνει πως δεν βλέπει.
Εδώ χρειάζεται να μπει και το ιδιοκτησιακό στη σωστή του θέση, γιατί αλλιώς η κουβέντα μένει στον αέρα. Ο χώρος της πισίνας δεν είναι «κάτι δίπλα» στο Αμφιτρύων. Είναι τμήμα του ίδιου τουριστικού ακινήτου, δηλαδή κομμάτι ενός ενιαίου πακέτου που ιστορικά παρουσιάζεται ως ιδιοκτησία του ΕΟΤ και που πέρασε σε καθεστώς μακροχρόνιας εκμίσθωσης μαζί με τις λοιπές εγκαταστάσεις. Με απλά λόγια, δεν μιλάμε για ένα ξεχασμένο οικόπεδο “κανενός”. Μιλάμε για περιουσία που ανήκει στο Δημόσιο και έχει δοθεί για εκμετάλλευση με υποχρεώσεις.
Και σήμερα, ποιος κρατά τον φάκελο; Ποιος έχει τον ρόλο του διαχειριστή; Στον δημόσιο λόγο των τελευταίων ετών ο φορέας που εμφανίζεται να διαχειρίζεται αυτά τα ακίνητα είναι η ΕΤΑΔ. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι, ακόμη κι αν η ιστορική αφετηρία είναι ο ΕΟΤ, η ευθύνη της παρακολούθησης των μισθώσεων και των όρων, και της λήψης μέτρων προστασίας και ασφάλειας, καταλήγει στον φορέα που έχει το ακίνητο στο χαρτοφυλάκιό του. Από την άλλη πλευρά, ο μισθωτής δεν είναι θεατής. Αν το ακίνητο έχει εκμισθωθεί ως λειτουργικό τουριστικό συγκρότημα, η συντήρηση και η ασφάλεια του χώρου δεν είναι προαιρετική φιλοτιμία. Είναι υποχρέωση.
Το πιο ενοχλητικό είναι ότι όλοι ξέρουν, όλοι περνούν, όλοι έχουν άποψη, αλλά δεν υπάρχει μια καθαρή, επίσημη απάντηση για τα βασικά. Ποιος έχει σήμερα την ευθύνη συντήρησης και ασφάλειας του χώρου; Ποιο είναι το ισχύον μισθωτικό καθεστώς; Ποιες είναι οι ρητές υποχρεώσεις και τι ελέγχθηκε; Πότε έγινε η τελευταία αυτοψία, τι διαπιστώθηκε και τι επιβλήθηκε; Και αν δεν έγιναν αυτά, γιατί;
Το παλιό Ξενία, η πρώην πισίνα του Αμφιτρύωνα, τα κουφάρια και τα κενά, είναι το ίδιο μάθημα με άλλο σκηνικό. Όταν η εγκατάλειψη μένει χωρίς συνέπειες, γίνεται κανονικότητα. Γι’ αυτό, αν το Δημοτικό Συμβούλιο θέλει να πει κάτι σοβαρό για το Ξενία, ας το πει συνολικά. Όχι μόνο για τον βράχο που φαίνεται από μακριά, αλλά και για το αίσχος που βρίσκεται δίπλα μας. Με άμεσα μέτρα ασφάλειας, με καθαρό ορισμό ευθυνών, με έγγραφα στο φως, με χρονοδιάγραμμα αποκατάστασης.
Η πόλη δεν έχει ανάγκη από άλλες ευχές. Έχει ανάγκη από πράξεις.
Ανάπλι 9/3/2026
