Στην καρδιά της Αθήνας, στην οδό Χίου 53, στον Άγιο Παύλο, χτυπούσε για περισσότερα από είκοσι χρόνια η καρδιά του ελληνικού κινηματογράφου.

Πίσω από την απλή πρόσοψη ενός μισθωμένου διώροφου νεοκλασικού κτιρίου στεγάστηκε η Φίνος Φιλμ – μια εταιρεία που δεν περιορίστηκε απλώς στην παραγωγή ταινιών, αλλά διαμόρφωσε την ίδια την κινηματογραφική ταυτότητα της χώρας.

Το κτίριο της Χίου 53 δεν ήταν απλώς γραφεία. Ήταν εργαστήριο δημιουργίας. Ήταν χώρος όπου η ιδέα μεταμορφωνόταν σε εικόνα και η εικόνα σε συναίσθημα.

Στα δωμάτια του επάνω ορόφου λαμβάνονταν αποφάσεις που θα επηρέαζαν ολόκληρες γενιές θεατών. Στο ισόγειο και στα εργαστήρια, το φιλμ περνούσε από χέρια έμπειρα και προσεκτικά. Μπομπίνες στοιβάζονταν, μηχανές μοντάζ δούλευαν ασταμάτητα, ο ήχος συγχρονιζόταν με την εικόνα. Το φιλμ κοβόταν, ενωνόταν ξανά, διορθωνόταν, φωτιζόταν, μέχρι κάθε καρέ να βρει τη σωστή του θέση.

Εδώ δεν γυρίζονταν απλώς ταινίες. Εδώ γεννιούνταν ιστορίες. Ιστορίες αγάπης, γέλιου, δακρύων και κοινωνικών αναζητήσεων. Ιστορίες που μίλησαν για τον έρωτα, τη φτώχεια, τη μετανάστευση, τις αλλαγές της εποχής. Ιστορίες που έγιναν καθρέφτης μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Κατά τη χρυσή δεκαετία του ’60, σχεδόν εκατό ταινίες πέρασαν από τα εργαστήρια της Χίου 53. Ήταν μια περίοδος έντονης δημιουργίας, τεχνικής εξέλιξης και καλλιτεχνικής ωρίμανσης. Η εταιρεία λειτουργούσε με οργάνωση και επαγγελματισμό που για τα ελληνικά δεδομένα της εποχής ήταν πρωτοποριακά.

Το κτίριο στην οδό Χίου 53 λειτουργούσε ως:

• Διοικητική έδρα
• Εργαστήρια μοντάζ
• Στούντιο ηχοληψίας και συγχρονισμού
• Επεξεργασία και εμφάνιση φιλμ
• Χώρος τελικής ολοκλήρωσης παραγωγής

Τα βασικά γυρίσματα πραγματοποιούνταν αρχικά στις Τρεις Γέφυρες, στη συνέχεια στους Αγίους Αναργύρους και από το 1970 στα σύγχρονα στούντιο στα Σπάτα, που σήμαναν μια νέα εποχή για την εταιρεία.

Συνολικά, η Φίνος Φιλμ παρήγαγε 186 ταινίες από το 1943 έως το 1977. Δεκαεπτά ανήκουν στην πρώτη περίοδο, όταν η εταιρεία στεγαζόταν στη Στουρνάρα 27. Οι υπόλοιπες εκατόν εξήντα εννέα δημιουργήθηκαν κατά τη δεύτερη περίοδο, με επίκεντρο την οδό Χίου 53.

Όμως τα νούμερα δεν είναι παρά το εξωτερικό περίβλημα. Αυτό που γεννήθηκε πραγματικά σε εκείνο το νεοκλασικό κτίριο ήταν κάτι βαθύτερο.

Ήταν η πίστη ότι ο ελληνικός κινηματογράφος μπορεί να σταθεί με αξιοπρέπεια.

Ήταν η επιμονή στην ποιότητα.

Ήταν η αφοσίωση ανθρώπων που εργάστηκαν αθόρυβα πίσω από τις κάμερες.

Και πάνω απ’ όλα, ήταν το συναίσθημα.

Γιατί στις αίθουσες όπου προβάλλονταν οι ταινίες της Φίνος Φιλμ, οι θεατές γελούσαν, δάκρυζαν, ερωτεύονταν. Έβλεπαν στις ιστορίες αυτές τη δική τους ζωή. Έβρισκαν παρηγοριά, ελπίδα, ταύτιση.

Σήμερα, η οδός Χίου 53 δεν φιλοξενεί πλέον τον παλμό εκείνων των ημερών. Όμως η μνήμη παραμένει. Και μαζί της παραμένει η συνειδητοποίηση ότι σε αυτό το ταπεινό νεοκλασικό, στην καρδιά της Αθήνας, χτίστηκε ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της πολιτιστικής μας ιστορίας.

Εκεί, για περισσότερες από δύο δεκαετίες, η τέχνη έγινε καθημερινότητα και η καθημερινότητα έγινε κινηματογράφος.

Πληροφορίες – Φωτογραφίες : www.finosfilm.com

Video – Photos: Michael Miller