Στη σκιά των πεύκων, δίπλα σε ένα μικρό εξωκλήσι στα Παπούλια Φούρνων, δεκάδες κάτοικοι της Ερμιονίδας συγκεντρώθηκαν το πρωί της Κυριακής 19 Ιουλίου 2026 για να θυμηθούν έναν αγώνα 35 ετών. Ο Περιβαλλοντικός Πολιτιστικός Σύλλογος Ερμιονίδας (ΠΕΡΠΟΣΕ) διοργάνωσε την εκδήλωση με αφορμή την επέτειο της απόφασης 772/1992 του Ε΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, που τον Ιανουάριο του 1992 ακύρωσε τον σχεδιασμό της τότε Νομαρχίας Αργολίδας για διάνοιξη δρόμου μέσα από το φαράγγι του Καταφυκιού.
Την εκδήλωση άνοιξε ο Μάκης Κατσαΐτης, πρόεδρος του Συλλόγου Καταφύκι Ερμιονίδας, ακολούθησαν οι μελετητές που πριν από 35 χρόνια τεκμηρίωσαν τη μελέτη προστασίας της περιοχής, την οποία κατέθεσε τότε ο δικηγόρος Βασίλης Δωροβίνης. Την εκδήλωση έκλεισαν ο δήμαρχος Ερμιονίδας Γιάννης Γεωργόπουλος και ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης Τάσος Λάμπρου, τονίζοντας την σύμπτωση της ημέρας που πριν 35χρόνια ο πατέρας Μπους είχε ξεκινήσει τον πόλεμο στον κόλπο. Ο σύλλογος ανακήρυξε επίτιμα μέλη τους ανθρώπους που στήριξαν τότε τον αγώνα των κατοίκων για τη σωτηρία του φαραγγιού.
Πώς ξεκίνησε η υπόθεση το 1991
Τέλη Μαΐου του 1991 ο τότε δήμαρχος Κρανιδίου Δ. Κωστελένος ενημέρωσε την Οικολογική Κίνηση Ερμιονίδας ότι η κοινότητα Ερμιόνης σχεδίαζε τη διάνοιξη δρόμου μέσα στο Καταφύκι, δασική περιοχή που λειτουργούσε και ως καταφύγιο θηραμάτων. Οι μπουλντόζες είχαν ήδη ανοίξει πεντακόσια μέτρα δρόμου μέσα στο δάσος, καταστρέφοντας γεώτρηση της κοινότητας Φούρνων, ενώ στα πρανή είχαν τοποθετηθεί δυναμίτες για τις επόμενες εργασίες.
Την ίδια περίοδο ο τότε ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου Πόρτο Ύδρα, Κωνσταντινίδης, και η βουλευτής Αργολίδας Έλσα Παπαδημητρίου, με την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, προωθούσαν με ημερίδες και δημοσκόπηση μαθητών του ΤΕΛ Κρανιδίου το σχέδιο δημιουργίας αεροδρομίου στο Πλάτωμα Διδύμων. Ο υπό διάνοιξη δρόμος θα εξυπηρετούσε τη μεταφορά πελατών προς το ξενοδοχείο, παρακάμπτοντας το Κρανίδι και την Ερμιόνη. Σήμερα το Πόρτο Ύδρα δεν λειτουργεί πια ως ξενοδοχείο, στη θέση του υπάρχει οικισμός 330 ιδιόκτητων βιλών.
Περίπου τριάντα κάτοικοι κινητοποιήθηκαν άμεσα για να σταματήσουν τα έργα. Η κοινότητα Φούρνων κατέθεσε αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, ο δήμαρχος Κρανιδίου επισκέφθηκε τον χώρο μαζί με τον γραμματέα τουρισμού Γιατράκο, και στις 4 Ιουνίου 1991 το κοινοτικό συμβούλιο Φούρνων απέστειλε επιστολή προς τη νομάρχη, καταγγέλλοντας τις ανατινάξεις, την καταστροφή πεύκων και γεωτρήσεων, καθώς και τη μετατόπιση των διοικητικών ορίων σε βάρος της κοινότητας. Στις 18 Ιουλίου 1991 εκδικάστηκε η υπόθεση των ασφαλιστικών μέτρων, με το δικαστήριο να παραπέμπει τελικά την υπόθεση αλλού.
Η κινητοποίηση των κατοίκων και ο δρόμος προς το ΣτΕ
Το καλοκαίρι του 1991 συγκροτήθηκε η Επιτροπή Κατοίκων Ερμιονίδας για τη σωτηρία του Καταφυκιού, με ανοιχτές συνεδριάσεις και συμμετοχή πολιτών από όλο το πολιτικό φάσμα. Στήριξη ήρθε από την Πρωτοβουλία Δημοτών Ναυπλίου και την Πρωτοβουλία Δημοτών Άργους. Η κινητοποίηση απέκτησε ευρύτερη απήχηση, με δημοσιεύματα στην Ελευθεροτυπία, στη «Φωνή της Ερμιόνης», στην «Αναγέννηση» Άργους και στην εφημερίδα «ΟΙΚΟ Έμβρυο», ραδιοφωνική συνέντευξη στον ΔΡΙ Άργους, συγκέντρωση 350 υπογραφών, εκ των οποίων 160 από τους Φούρνους, αφίσες και προκηρύξεις.
Η βουλευτής των Οικολόγων Καίτη Ιατροπούλου επισκέφθηκε το Καταφύκι, ενώ στη Βουλή κατατέθηκε επερώτηση για το θέμα. Ο ευρωβουλευτής του Συνασπισμού Μανώλης Παπαγιαννάκης έφερε την υπόθεση στο Ευρωκοινοβούλιο. Τη χρηματοδότηση της προσπάθειας ανέλαβε ο Σύλλογος Φούρνων «Βίγλα», με πρωτεργάτη τον Γιάννη Βαρκάρολη. Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας τον Ιανουάριο του 1992 δικαίωσε τελικά την κινητοποίηση και σφράγισε τη διατήρηση του φαραγγιού στη σημερινή του μορφή.
