Σε μια εικόνα που περισσότερο θυμίζει ζώνη φυσικής καταστροφής παρά οδικό δίκτυο ευρωπαϊκής χώρας, βρέθηκαν τα στελέχη της παράταξης «Πρώτα η Πελοπόννησος» κατά την πρόσφατη επίσκεψή τους στη Γορτυνία. Ο επικεφαλής της παράταξης, Μανώλης Μάκαρης, μαζί με τον Γεώργιο Φαράντο, στάθηκαν μπροστά σε έναν δρόμο κυριολεκτικά κομμένο στα δύο: διαλυμένο, ακατάλληλο και επικίνδυνο.
Σύμφωνα με όσα επισημάνθηκαν επί τόπου, η κατάσταση αυτή δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά ένα φαινόμενο που —όπως αναφέρουν— «διαιωνίζεται εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς καμία ουσιαστική παρέμβαση από τις αρμόδιες αρχές». Οι ίδιοι τόνισαν ότι καμία υπηρεσία που έχει την ευθύνη για τη συντήρηση και τη χρηματοδότηση έργων οδικής ασφάλειας δεν μπορεί να αισθάνεται ικανοποίηση για την εικόνα που παρουσιάζει ο συγκεκριμένος δρόμος.
Η περιοχή της Γορτυνίας, που στηρίζεται σημαντικά στον τουρισμό, υποδέχεται επισκέπτες από την Αθήνα και άλλες περιοχές της χώρας, οι οποίοι κατευθύνονται προς τα ορεινά χωριά, το Μαίναλο και την Αρχαία Ολυμπία. «Πώς μπορεί να εξασφαλιστεί η ασφαλής μετακίνηση επιβατών και τουριστών με τέτοιες υποδομές;» διερωτήθηκαν τα στελέχη της παράταξης, υπογραμμίζοντας ότι η εικόνα της κατάρρευσης δεν είναι απλώς τεχνικό ζήτημα, αλλά «καθρέφτης μιας διαχρονικής αυτοδιοικητικής αδράνειας».
Παράλληλα, σημείωσαν ότι η ανοχή σε αυτή την κατάσταση υποβαθμίζει τον τόπο και θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια των διερχόμενων πολιτών, ενώ η κυκλοφορία διεξάγεται πλέον από παράπλευρες παρακαμπτήριες οδούς που —όπως αναφέρουν— «δεν προορίζονται για τέτοια χρήση».
Η παράταξη «Πρώτα η Πελοπόννησος» απηύθυνε επίσημο ερώτημα προς την Περιφερειακή Αρχή σχετικά με το αν ο δρόμος πρόκειται να επισκευαστεί πριν από την έναρξη της θερινής περιόδου. Παράλληλα, ζητά την άμεση ανάληψη πολιτικής πρωτοβουλίας και την εκκίνηση των διαδικασιών για πλήρη και ασφαλή αποκατάσταση του οδικού δικτύου.
«Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο», τονίζουν τα στελέχη της παράταξης, επισημαίνοντας ότι η Γορτυνία δεν μπορεί να παραμείνει αποκομμένη και αποκλεισμένη, με τις τοπικές κοινωνίες και τον τουρισμό να πληρώνουν το τίμημα της καθυστέρησης.
