Τον Αύγουστο του 2025, στο φρούριο Παλαμηδίου στο Ναύπλιο, στο πλαίσιο του 2ου Φεστιβάλ Ακροναυπλίας, παρουσιάστηκε η παράσταση «Ove Vai Conte Nano? Ove vai?», σε σκηνοθεσία του Θοδωρή Γκόνη.

Το κείμενο της παράστασης λοιπόν καθώς και τα 5 πρωτότυπα τραγούδια της, βγαίνουν σε μία νέα έκδοση που περιλαμβάνει βιβλίο και cd και κυκλοφορεί από τη «Μικρή Αρκτο». Το κείμενο ανήκει στον στιχουργό και σκηνοθέτη Θοδωρή Γκόνη και εντάσσεται στη θεατρική σειρά της Μικρής Αρκτου. Στηρίζεται μεν σε αυθεντικά γραπτά και διαλόγους της εποχής («Ιστορικαί Αναμνήσεις» του Νικολάου Δραγούμη, «Απόλογα για τον Καποδίστρια» του Γεωργίου Τερτσέτη, «Στρατιωτικά Ενθυμήματα» του Νικολάου Κασομούλη, «Ιστορική Ανθολογία» του Γιάννη Βλαχογιάννη, «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως» του Θωμά Γόρδωνος, «Βαβυλωνία» του Δ. Κ. Βυζάντιου, «Νέα ελληνική ιστορία» του Απόστολου Ε. Βακαλόπουλου κ.ά.), αλλά περιέχει και πρωτότυπα κείμενα και τραγούδια από τον Θοδωρή Γκόνη.

Στο story του «Ove Vai Conte Nano? Ove vai?» (στο οποίο συμμετείχαν δύο ηθοποιοί και πέντε μουσικοί) ο Ιωάννης Καποδίστριας επιστρέφει στο Ναύπλιο μέσα από μια «μουσικοθεατρική Βαβυλωνία». Στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων, «ο Κόμης Ιωάννης Καποδίστριας εκλέγεται Κυβερνήτης της Ελλάδος και καλείται να βάλει τάξη σε μια χώρα που μοιάζει με σκηνή της Βαβυλωνίας του Βυζάντιου. Με την ανατολή του ηλίου της Κυριακής της 8ης Ιανουαρίου 1828 γιορταστικές κανονιές από τα κάστρα και τους προμαχώνες του Ναυπλίου προαναγγέλλουν την άφιξη του Warspite. Τον ερχομό του Καποδίστρια».

Ο Θοδωρής Γκόνης εξηγεί στην «Εφημερίδα των Συντακτών» την έμπνευσή του για την παράσταση. «Διαβάζοντας για μια ακόμα φορά τη “Βαβυλωνία” του Δ. Κ. Βυζάντιου, έργο που γράφτηκε στο Ναύπλιο το 1827 και σατιρίζει όχι μόνο τη γλωσσική ασυνεννοησία του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, αλλά κυρίως τα ήθη, τις νοοτροπίες και τις συμπεριφορές της ταραγμένης εκείνης εποχής, εποχής που ετοιμαζόταν να υποδεχθεί τον Ιωάννη Καποδίστρια, σκέφτηκα να κάνω αυτό που ξέρει να κάνει το θέατρο. Το θέατρο μπορεί να δανείζεται ένα θέμα από την ιστορία – εγώ δεν είμαι ιστορικός, υπάρχουν γι’ αυτό αρμοδιότεροι δόξα τω Θεώ. Να δανείζεται λοιπόν ένα πρόσωπο, αλλά να το διαχειρίζεται με τον δικό του, αυτόνομο τρόπο. Τον τρόπο που ξέρει, τον τρόπο που το “συμφέρει”. Μετατοπίζει τους αιώνες και τους περπατά κατά το “κέφι” του, από καταβολής του αυτό κάνει. Μπορεί λοιπόν το θέμα να είναι ο Καποδίστριας, αλλά εμάς μας ενδιαφέρει το φόντο, δηλαδή όλα αυτά που συμβαίνουν την εποχή που εκείνος έρχεται στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στο Ναύπλιο. Το Ναύπλιο είναι στην ουσία τόσο ο δραματουργός όσο και ο ήρωας».

• Πόση διαφορά έχει η παράσταση σε σύγκριση με την ηχογράφηση;

Είναι αλήθεια πως το ζωντανό θέαμα έχει πλεονεκτήματα, έχει μάτια, έχει αυτιά, έχει βροχές, έχει ήλιους και φεγγάρια. Η ηχογράφηση υστερεί, αλλά από την άλλη μεριά είναι αυτή που συντηρεί τη μνήμη τους παράστασης. Και πώς να μη νιώθω ευγνώμων για τη Μικρή Αρκτο –τον Παρασκευά Καρασούλο, τον Ανδρέα Γεωργιάδη– που ανέλαβε την ηχογράφηση και την έκδοση του θεατρικού κειμένου και φυσικά τη Δήμητρα Τσαγκαράκη, τον Πέτρο Χριστάκη και όλους τους εξαιρετικούς μουσικούς; Ο τίτλος της παράστασης είναι παρμένος από το ιταλικό ποίημα του Σολωμού «La navicella greca» («Το ελληνικό καραβάκι»), σε συνδυασμό με το παιδικό μας ποίημα του Ζαχαρία Παπαντωνίου «Πού πας καραβάκι, με τέτοιον καιρό». Και απευθύνεται στον Ιωάννη Καποδίστρια, μια και το χαϊδευτικό του ήταν «Κόντε Νάνο».

• Τι είναι ο πατριωτισμός στον στίχο και τη μουσική;

Νομίζω πως πατριωτισμός στην τέχνη είναι να μην ξεχνάει από πού κατάγεται.

• Πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα ιστορικά πολιτικά πρόσωπα;

Με σεβασμό, με γνώση, με μελέτη, με τόλμη και μεγάλη αναπνοή. Χρειάζεται κατάδυση σε βάθος μεγάλο. Υπάρχουν ευτυχώς σπουδαίοι και σύγχρονοι μελετητές Ελληνες και ξένοι του έργου και του βίου του Ιωάννη Καποδίστρια.

• Τι ήταν ο Καποδίστριας τελικά;

Για ένα παιδί που έχει μεγαλώσει στο Ναύπλιο, ο Καποδίστριας δεν είναι ακριβώς ιστορικό πρόσωπο, δεν είναι δηλαδή μόνο ο πρώτος κυβερνήτης. Είναι ένα κομμάτι των προσωπικών του αναμνήσεων. Τον θυμάμαι στις εθνικές εορτές και παρελάσεις να στέκεται ολόλευκος στο βάθρο του και να μας κοιτάζει. Τον έβλεπα κάθε πρωί που πήγαινα τρέχοντας στο σχολείο. Τα απογεύματα μας κοίταζε να παίζουμε ποδόσφαιρο στην πλατεία. Είναι ένας δικός μας άνθρωπος.

• Τον Σμαραγδή τον είδες; Στον Αδωνι Γεωργιάδη άρεσε πολύ η ταινία…

Δυστυχώς δεν έχω βρει ακόμα τον χρόνο να δω την ταινία του κυρίου Σμαραγδή.

Πηγή: efsyn.gr