Η επανασύνδεση της Κυπαρισσίας με την Καλαμάτα δεν είναι απλώς ένα συγκοινωνιακό αίτημα· είναι μια ανάγκη που αγγίζει την καθημερινότητα, την ιστορία και το μέλλον ολόκληρης της δυτικής και νότιας Μεσσηνίας.
Οι δύο πόλεις υπήρξαν για δεκαετίες δεμένες με σιδερένιες ράγες που μετέφεραν ανθρώπους, προϊόντα, ιδέες. Το ταξίδι δεν ήταν μόνο μετακίνηση, αλλά εμπειρία: μαθητές, εργαζόμενοι, εκδρομείς και επισκέπτες γνώριζαν τον τόπο μέσα από το παράθυρο του τρένου. Σήμερα, η απουσία αυτής της σύνδεσης αφήνει ένα κενό – πρακτικό αλλά και συμβολικό.
Σε εκδρομικό επίπεδο, η επαναλειτουργία της σύνδεσης θα μπορούσε να δώσει νέα πνοή στον ήπιο τουρισμό. Η Κυπαρισσία, με το κάστρο, τη θάλασσα και τον χαρακτήρα της, και η Καλαμάτα, με την ιστορία, τον πολιτισμό και τη ζωντάνια της, μπορούν να λειτουργήσουν συμπληρωματικά. Ένα εύκολο, οικονομικό και φιλικό προς το περιβάλλον μέσο μετακίνησης θα ενθάρρυνε ημερήσιες αποδράσεις, σχολικές εκδρομές, θεματικές διαδρομές και γνωριμία με ενδιάμεσους τόπους που σήμερα μένουν εκτός χάρτη.
Σε εμπορικό επίπεδο, η σύνδεση μπορεί να λειτουργήσει ως μοχλός ανάπτυξης. Τοπικά προϊόντα, μικρές επιχειρήσεις, αγροτική παραγωγή και υπηρεσίες αποκτούν καλύτερη πρόσβαση και ταχύτερη διακίνηση. Η ενίσχυση των δεσμών μεταξύ των δύο αστικών κέντρων δημιουργεί συνθήκες συνεργασίας και όχι ανταγωνισμού, στηρίζοντας μια πιο ισόρροπη περιφερειακή ανάπτυξη.
Η επανασύνδεση Κυπαρισσίας – Καλαμάτας είναι μια επένδυση στον άνθρωπο και στον τόπο. Είναι μια επιλογή που κοιτάζει μπροστά, αξιοποιώντας το παρελθόν, για να ξαναδώσει ζωή σε διαδρομές που δεν πρέπει να ξεχαστούν. Οι ράγες υπάρχουν· αυτό που χρειάζεται είναι η βούληση να γεμίσουν ξανά με κίνηση, προοπτική και ελπίδα.
Κείμενο-Σκεψεις: Γιάννης Λασκαρης.
