Πριν από μήνες μου έγραφαν κάτι φασιστάκια, «ποιος σου είπε να έρθεις στο Άργος». Οι ανόητοι και ανιστόρητοι θεωρούσαν πως αυτοί ήταν πιο ντόπιοι από τον γόνο μιας οικογένειας με 230 χρόνια παρουσίας στο Άργος, κι αυτή η συνεχής παρουσία στην περιοχή είναι που γιγαντώνει την οργή μέσα μου για τα όσα συμβαίνουν για μένα χωρίς εμένα.
Την εκπροσώπηση μου, που γίνεται ερήμην μου, σφετερίζονται κάποιοι από θέσεις εξουσίας με ημερομηνία λήξης! Άλλο η προσωπική άποψη του καθ` ενός και άλλο να την προβάλει ως γενική άποψη.
Το πρόσφατο γεγονός με τον φόνο του Θοδωρή Ζαβραδινού- Καραμπαμπά, έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς να βγάλουν λόγους μισαλοδοξίας και ρατσισμού. Να τοποθετηθούν υπέρ των δραστών και εναντίον του θύματος, πράξη που σε άλλες ευνομούμενες πολιτείες θα σήμαινε παύση από αξιώματα και θέσεις, μια και δεν επιτρέπεται σε δημόσιους λειτουργούς να συγκαλύπτουν τον δράστη.
Πολλά γράφτηκαν γι αυτή την ιστορία και θα γραφτούν ακόμα περισσότερα ως επίλογος ενός δράματος 3 οικογενειών, τόσο του θύματος όσο και των δραστών. Ειρωνεία, μια μάνα δεν θα ανησυχεί πλέον για το ΑμΕΑ παιδί της, ενώ τα παιδιά των άλλων μανάδων θα μπορούν πλέον να κοιμούνται ήσυχα χωρίς να κινδυνεύουν από το θύμα.
Τι να πει κανείς σε αυτούς τους συλλογισμούς; Να γελάσει μαζί τους, όχι. Η τραγικότητα της στιγμής επιβάλει μόνο καυτά δάκρυα, που απαλύνουν τον πόνο αλλά δεν ξεπλένουν τα αίτια του φονικού.
Κάποτε έγραφε ο Αλμπέρ Καμύ ότι «δουλειά των σκεπτομένων ανθρώπων είναι να μην βρίσκονται από την πλευρά των δημίων».
Αυτό με κάνει να βρίσκομαι απέναντι στους συμπαραστάτες εκείνων που βάλθηκαν να μας πείσουν, πως η αστυνομία δεν είναι για να προστατεύει τους πολίτες, αλλά να τους εκτελεί χωρίς να απειλείται, σε αντίθεση με τα όσα σωστά, σε αυτή την περίπτωση, δήλωσε ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, το αυτονόητο δηλαδή ότι «υπερέβαλαν και δημιούργησαν ένα τεράστιο πρόβλημα και χάθηκε η ζωή ενός παιδιού».
Δυστυχώς κάποιοι βάζουν πάνω από την ανθρώπινη ζωή τις προσωπικές ή τις πολιτικές τους σχέσεις. Φυσικά και θα πρέπει να λυπάται κανείς τόσο για την οικογένεια του παιδιού όσο και για τις οικογένειες των αστυνομικών, που οι ίδιοι φρόντισαν να τις αφήσουν ακέφαλες. Αυτό όμως δεν λύνεται με συσκότιση των καταστάσεων, ούτε με απειλές στα ΜΜΕ. Ο νόμος ισχύει για όλους και θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα αυστηρός γι αυτούς που πληρώνουμε να μας προστατεύουν, όταν αυτοί τον παραβιάζουν κάνοντας ακριβώς το αντίθετο. Να αφαιρούν ζωές!
Ντρέπομαι από τα πολλά «αν…» που χρησιμοποιούν συμπολίτες μου για να συγκαλύψουν ένα έγκλημα. Θα έκαναν άραγε το ίδιο αν ο δράστης ήταν κουρέας, χασάπης ή κτηνοτρόφος, όταν δεν θα υπήρχε μεγάλη εκλογική βάση; Φυσικά όχι, γιατί «αν η γιαγιά μου είχε ρουλεμάν, θα ήτανε πατίνι» που τραγουδούσε και ο Τζημάκος και αυτό το ξέρουν, όσοι αποσκοπούν στην εκλογική στήριξη. Εγώ επιλέγω την ανθρώπινη και ντρέπομαι γι` αυτούς.
