Στο δυτικό άκρο του Πόρου, εκεί όπου ο δρόμος σταματά να έχει νόημα για τα αυτοκίνητα, ξεκινά ένα μονοπάτι ανάμεσα σε πεύκα και ξερολιθιές. Αφήνεις πίσω σου τον Ρώσικο Ναύσταθμο και ακολουθείς το χωμάτινο ίχνος που οδηγεί προς τον φάρο Ντάνα. Στα πρώτα λεπτά της διαδρομής δεν βλέπεις θάλασσα, μόνο πράσινο και πέτρα. Έπειτα, χωρίς προειδοποίηση, το τοπίο ανοίγει και αποκαλύπτεται ένας κολπίσκος που δικαιολογεί απόλυτα το όνομά του: Γερολιμάνι.

Το νερό εδώ έχει εκείνη την ιδιότητα που λίγες παραλίες του Σαρωνικού διατηρούν ακόμα, την απόλυτη ηρεμία. Ο κόλπος είναι κλειστός, προστατευμένος από τους ανέμους, με αποτέλεσμα η επιφάνεια της θάλασσας να μοιάζει σχεδόν ακίνητη ακόμα και τις ώρες που ο υπόλοιπος Αργοσαρωνικός ταράζεται από το μελτέμι.

Δύο κολπίσκοι σε σχήμα καρδιάς

Αυτό που κάνει το σημείο ξεχωριστό δεν είναι μόνο η απομόνωσή του, αλλά και η γεωμετρία του. Το Γερολιμάνι σχηματίζεται από δύο μικρούς, παρθένους όρμους που, όταν τους δει κανείς από ψηλά, θυμίζουν δύο καρδιές. Απέναντι, το νησάκι Δασκαλιό με το μικρό εκκλησάκι πάνω του συμπληρώνει την εικόνα, σαν σκηνικό που έχει μείνει ανέγγιχτο από τον μαζικό τουρισμό του νησιού.

Δεν πρόκειται για οργανωμένη παραλία με την κλασική έννοια. Δεν υπάρχουν ξαπλώστρες, ομπρέλες ή beach bar. Είναι, ουσιαστικά, ένα απομονωμένο σημείο μέσα σε καταπράσινο τοπίο, κάτι ανάμεσα σε μυστικό όρμο και σημείο αγκυροβολίου για μικρά σκάφη. Ιστιοπλόοι και θαλάσσιοι τουρίστες το προτιμούν ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, καθώς προσφέρει ένα ξεχωριστό καταφύγιο μακριά από τον βοερό ναυτικό δρόμο του κεντρικού λιμανιού.

Τι να έχεις μαζί σου πριν ξεκινήσεις

Επειδή δεν υπάρχει καμία υποδομή στον χώρο, η προετοιμασία πριν από τη διαδρομή έχει σημασία. Νερό, ένα ελαφρύ σνακ και μια ομπρέλα για σκιά είναι απαραίτητα, αφού δεν θα βρεις πουθενά κοντά κάποιο κατάστημα να τα προμηθευτείς. Το έδαφος στο τελευταίο κομμάτι της πρόσβασης μπορεί να είναι αρκετά απότομο, κάτι που κάνει τα κατάλληλα υποδήματα προτιμότερα από τα σαγιονάρες.

Η παραλία έχει βότσαλο σε συνδυασμό με αμμώδη σημεία, ανάλογα με το ακριβές σημείο του κόλπου που θα διαλέξεις. Το βάθος αυξάνεται σταδιακά, γεγονός που τη διευκολύνει και για όσους προτιμούν ήρεμο κολύμπι χωρίς κύματα.

Γιατί οι ντόπιοι το κρατούν κρυφό

Στις υπόλοιπες, πιο προσβάσιμες παραλίες του Πόρου, το καλοκαίρι σημαίνει γεμάτες ξαπλώστρες και ουρές για ομπρέλα. Το Γερολιμάνι λειτουργεί ως αντίδοτο σε αυτή την εικόνα. Η απόσταση και το μονοπάτι λειτουργούν ως φυσικό φίλτρο, κρατώντας μακριά το πλήθος και επιτρέποντας σε όσους φτάνουν ως εκεί να απολαύσουν σχεδόν ιδιωτική πρόσβαση σε ήρεμα, καθαρά νερά.

Η φήμη του παραμένει, σκόπιμα, χαμηλή. Ανάμεσα σε επισκέπτες που αναζητούν αυθεντική ηρεμία, συστήνεται κυρίως από στόμα σε στόμα, όπως συχνά συμβαίνει με τα σημεία που κάποιος θέλει να παραμείνουν λίγο έξω από τον χάρτη του μαζικού τουρισμού.

Πώς φτάνεις στον Πόρο

Ο Πόρος συνδέεται με τον Γαλατά της Πελοποννήσου μέσω ενός στενού θαλάσσιου διαύλου πλάτους μόλις 350 μέτρων στο στενότερο σημείο του. Η διαδρομή με το πορθμείο διαρκεί περίπου 5 λεπτά, με αναχωρήσεις κάθε μισή ώρα και τιμή εισιτηρίου γύρω στα 5 ευρώ μαζί με το αυτοκίνητο. Όσοι προτιμούν να αφήσουν το όχημα στον Γαλατά, όπου υπάρχει δωρεάν δημοτικό πάρκινγκ, μπορούν να περάσουν απέναντι με τις μικρές λέμβους για περίπου 1 ευρώ το άτομο, με δρομολόγια που εκτελούνται όλο το εικοσιτετράωρο τους καλοκαιρινούς μήνες.

Από την Αθήνα, η οδική διαδρομή μέχρι τον Γαλατά διαρκεί περίπου δύο ώρες. Μέσα στο νησί, λόγω περιορισμών κυκλοφορίας στο κέντρο κατά τη θερινή περίοδο, οι περισσότεροι επισκέπτες αφήνουν το αυτοκίνητο στο κεντρικό πάρκινγκ του λιμανιού και προχωρούν πεζή ή με τα ταξί του νησιού προς τα πιο απομακρυσμένα σημεία, όπως η περιοχή του Ρώσικου Ναυστάθμου, απ’ όπου ξεκινά το μονοπάτι για το Γερολιμάνι.

Μια ήσυχη μέρα μακριά από το κέντρο

Αν σχεδιάζεις μια μέρα στο Γερολιμάνι, αξίζει να τη συνδυάσεις με μια βόλτα στα υπόλοιπα σημεία της δυτικής πλευράς του νησιού, όπου το τοπίο παραμένει εξίσου άγριο και πράσινο. Το βασικό, όμως, στοιχείο που θα σε συνοδεύσει καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής σου εκεί είναι η σιωπή. Μια σιωπή που σπάει μόνο από το πλατάγισμα του νερού και, ενίοτε, από τα πανιά κάποιου ιστιοφόρου που έχει βρει καταφύγιο στον ίδιο κόλπο.

Το Γερολιμάνι δεν είναι προορισμός για όσους αναζητούν άνεση και οργάνωση. Είναι, όμως, ακριβώς αυτό που χρειάζεται όποιος θέλει να θυμηθεί πώς ήταν ο Σαρωνικός πριν από τις ξαπλώστρες.