Η δραματική μάχη που δόθηκε στα χειρουργεία του νοσοκομείου Ναυπλίου για να κρατηθεί στη ζωή ο 17χρονος Άγγελος Δαρδάνης έρχεται στο φως μέσα από τη δημόσια τοποθέτηση της οικογένειάς του.

Λίγες ημέρες μετά το μοιραίο τροχαίο δυστύχημα στο 12ο χιλιόμετρο της επαρχιακής οδού Άργους – Προσύμνης, το οποίο συγκλόνισε ολόκληρη την Αργολίδα, οι συγγενείς του αδικοχαμένου νέου περιγράφουν τις ύστατες προσπάθειες που κατέβαλε το ιατρικό και διασωστικό προσωπικό της περιοχής για να αποτρέψει το μοιραίο.

Η μάχη στα επείγοντα και η κινητοποίηση των γιατρών

Σύμφωνα με τα στοιχεία που γνωστοποίησε η οικογένεια του νεαρού από το Άργος, η κινητοποίηση των υγειονομικών αρχών αμέσως μετά την παραλαβή του από το σημείο του δυστυχήματος υπήρξε άμεση. Το πλήρωμα του ΕΚΑΒ που μετέφερε τον 17χρονο και το νοσηλευτικό προσωπικό του νοσοκομείου Ναυπλίου λειτούργησαν συντονισμένα από την πρώτη στιγμή.

Η πιο κρίσιμη φάση, ωστόσο, καταγράφηκε μέσα στο χειρουργείο, όπου οι χειρουργοί Παρμενίων Πατίας και Ηρακλής Αναστασιάδης εξάντλησαν κάθε επιστημονικό περιθώριο. Όπως αποκαλύπτεται, οι δύο γιατροί κατέβαλαν υπεράνθρωπες προσπάθειες προκειμένου να τον επαναφέρουν στη ζωή. «Η αφοσίωση, η επιστημονική τους κατάρτιση και η ανθρώπινη στάση τους θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στη μνήμη και την καρδιά μας», αναφέρει η οικογένεια.

Το κύμα συμπαράστασης στην Αργολίδα

Η πρόωρη απώλεια του 17χρονου, ο οποίος αποχαιρετίστηκε μέσα σε κλίμα βαθιάς οδύνης από πλήθος κόσμου στο Κεφαλάρι, έχει προκαλέσει ένα διαρκές κύμα συμπαράστασης στην τοπική κοινωνία. Οι συγγενείς του Άγγελου Δαρδάνη αναφέρουν πως η παρουσία φίλων αλλά και άγνωστων πολιτών που προσφέρουν λόγια παρηγοριάς, αποτελεί ένα σημαντικό στήριγμα απέναντι στο τεράστιο πένθος που βιώνουν. «Η συμπαράσταση, τα λόγια παρηγοριάς, οι προσευχές και η αγάπη που δεχόμαστε από συγγενείς, φίλους, γνωστούς αλλά και ανθρώπους που δεν μας γνώριζαν προσωπικά, αποτελούν για εμάς πολύτιμη στήριξη στον βαρύ σταυρό που καλούμαστε να σηκώσουμε», σημειώνουν χαρακτηριστικά.

Μέσα από το δημόσιο μήνυμά τους, πέρα από τη βαθιά ευγνωμοσύνη προς το ιατρικό επιτελείο για την ανθρώπινη στάση του την ώρα της κρίσης, αποτυπώνεται και η ενότητα μιας ολόκληρης περιοχής που βιώνει τον θάνατο του νεαρού μαθητή ως ένα βαθύ συλλογικό τραύμα.