Ο π. Διονύσιος Ταμπάκης είναι ιερέας της Ορθόδοξης Εκκλησίας, υπηρετεί στον Ναό της Παναγίτσας στο Ναύπλιο (Γενέσιον της Θεοτόκου) και ηχογραφεί μόνος του, στο σπίτι του. Η μουσική που δημιουργείται σε αυτό το σπίτι δεν αυτοπροσδιορίζεται μέσα από συμβατικά είδη. Έρχεται από κάπου πιο παλιά, πέρα από τις διακρίσεις που χρησιμοποιούμε συνήθως για να οργανώσουμε τον ήχο.

Ένα λειτουργικό σύστημα βασισμένο στη βυζαντινή λογική

Ο π. Διονύσιος είναι μουσικός της Ανατολικής Μεσογείου με την πλήρη έννοια του όρου. Διαθέτει βαθιά γνώση της βυζαντινής θεωρίας και πράξης, ενώ παίζει με ευχέρεια κανονάκι, ούτι, τζουμπούς, νέι, ζουρνά, πολίτικη και ποντιακή λύρα, καβάκ κεμανέ και γιαλί ταμπούρ. Το σύστημα μέσα στο οποίο εργάζεται είναι το βυζαντινό – όχι ως αισθητική επιλογή ή πολιτιστική αναφορά, αλλά ως καθαρή λογική.

Οι κλίμακες, τα διαστήματα, ο τρόπος που μια νότα κινείται προς ή μακριά από μια άλλη, αποτελούν το λειτουργικό του σύστημα. Αυτό που προκύπτει είναι ένας αργός, βαρύς, διαλογιστικός ισοκράτης. Ένας ήχος που μεταφέρει το βάρος των πέτρινων τοίχων και της αδιάλειπτης προσευχής, παραμένοντας αυθεντική βυζαντινή μουσική.

Τα μικροδιαστήματα και η άταστη ηλεκτρική κιθάρα

Δύο κομμάτια της δουλειάς του είναι χτισμένα γύρω από την άταστη ηλεκτρική κιθάρα – perdesiz στα τουρκικά, που σημαίνει απλά: χωρίς τάστα. Το άταστο όργανο είναι από τα λίγα που μπορούν να αποδώσουν τα «μόρια», διαστήματα δηλαδή μικρότερα από το ημιτόνιο, με την ακρίβεια που έχει η ανθρώπινη φωνή και την οποία στερούνται τα όργανα σταθερού κουρδίσματος.

Σε αυτές τις συνθέσεις η κιθάρα δεν συμπεριφέρεται με τον συμβατικό τρόπο. Λυγίζει σε τονικά ύψη που το δυτικό κούρδισμα απέκλεισε αιώνες πριν. Κινείται με τον τρόπο που μετατοπίζεται η γη στα πιο αργά περάσματά της, θυμίζοντας τη χρήση του ήχου ως βάρος και όχι ως απλή μελωδία, όπως συναντάται σε μεταγενέστερα έργα του Scott Walker.

Αν αναρωτιέστε αν το κοινό ήταν έτοιμο για αυτό το ιδιαίτερο «θρησκευτικό dubstep», η απάντηση δόθηκε στα ταμεία. Η πρώτη limited edition σε 150 κασέτες έγινε sold-out εν ριπή οφθαλμού. Πλέον, οι συλλέκτες αναζητούν μανιωδώς το έγχρωμο βινύλιο (LP) που κυκλοφορεί στην αγορά.

Διεθνής αναγνώριση και ύμνοι από το Pitchfork

Το project ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα, φτάνοντας μέχρι την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Το Pitchfork, το πιο αυστηρό μουσικό site του πλανήτη, υποκλίθηκε στη δημιουργία του ιερέα από το Ναύπλιο.

Η ψαλτική φωνή και η σύνδεση με το παρόν

Σε δύο κομμάτια συμμετέχει η Ευγενία Σύμελα Αρμένη. Η φωνή της είναι ψαλτική, εκπαιδευμένη στην ορθόδοξη παράδοση του ψαλτοτράγουδου, και διαπερνά τον ισοκράτη με τον τρόπο που ένα μόνο κερί φωτίζει έναν σκοτεινό κυρίως ναό. Ερμηνεύει το «Χαίρε Παρθένε Σουμελά», έναν ποντιακό ύμνο στην Παναγία Σουμελά, και το «Ρόδον Ψυχής». Δύο κομμάτια λατρευτικά και ακλόνητα.

Ο π. Διονύσιος Ταμπάκης είναι παράλληλα και συγγραφέας. Τα βιβλία του, ανάμεσα στα οποία το Στην Άβυσσο με Θέα τον Παράδεισο και Ο Τρελός Πρόδρομος, κινούνται ανάμεσα στην αγιορείτικη μοναστική σκέψη και την υφή της σύγχρονης ζωής. Η μουσική του ακολουθεί την ίδια ακριβώς διαδρομή.