Η αποκαθήλωση είναι μια από τις πλέον ταυτισμένες λέξεις με το χριστιανισμό και την σταύρωση. Κάτι το οποίο βρίσκεται στην κορύφωση της θέωσης μέσω βασάνων, το κατεβάζουν πλέον από τον σταυρό του μαρτυρίου του.
Τέτοιες στιγμές ζούμε όλοι οι άνθρωποι καθημερινά, βλέποντας κάτι που θεωρούσαμε κορυφαίο στην ζωή μας να αποκαθηλώνεται. Εδώ βέβαια δεν πρόκειται όπως στον χριστιανισμό για κάτι που θυσιάστηκε για μας, αλλά την ίδια μας την αντίληψη, τα ίδια μας τα πιστεύω που απαλλάσσονται από τον δικό τους σταυρό του μαρτυρίου
και νεκρά πλέον τα οδηγούμε μέσω ψυχικού πόνου στην ταφή, στην Λήθη.
Πόσες φορές πράγματι δεν έχουμε δει να αποκαθηλώνονται πράγματα, πρόσωπα και καταστάσεις μπροστά μας. Κι αν μεν για τα υλικά πράγματα και τις άυλες καταστάσεις οι απαντήσεις είναι ποικίλες, στους ανθρώπους η απάντηση της αποκαθήλωσής τους βρίσκεται πιο κοντά σε ένα μύθο του Αισώπου:
Ἀλώπηξ, εἰς οἰκίαν ἐλθοῦσα ὑποκριτοῦ, καὶ ἕκαστα τῶν αὐτοῦ σκευῶν διερευνωμένη, εὗρε κεφαλὴν μορμολυκείου εὐφυῶς κατεσκευασμένην· ἣν καὶ ἀναλαβοῦσα ταῖς χερσὶν εἶπεν: Ὦ οἷα κεφαλή, καὶ ἐγκέφαλον οὐκ ἔχει!
«Αλεπού, αφού μπήκε στο σπίτι ενός υποκριτή και άρχι σε να εξερευνά όλα του τα σκεύη, βρήκε ένα κεφάλι σκιάχτρου καμωμένο με μεγάλη τέχνη. Το πήρε στα χέρια της και είπε: «Τι ωραίο κεφάλι — και δεν έχει καθόλου μυαλό!»
Λόγω των ημερών χρησιμοποίησα και γω μια παραβολή για να καταλήξουμε στο επιμύθιο ότι, ο μύθος ταιριάζει σε ανθρώπους που είναι εντυπωσιακοί στο σώμα, αλλά φτωχοί στην ψυχή. Κοίταξα γύρω και είδα φίλους,-ες πολλούς,-ες να `χουν άχυρα στο μυαλό τους και αστραφτερή παρουσία και σκέφτηκα πως πόσο σανό χρειάζεται ο άνθρωπος για να τραφεί και για να γίνει αποδεκτός σε μια κοινωνία που γεννά ΟΠΕΚΕΠΕ και άλλα.
Δεν μπόρεσα να βρω απάντηση. Πάντα συναντούσα ένα δεμάτι άχυρα, καλοστημένο λες και είχε βγει από κομμωτήριο, με μπότοξ και χρωματικές κρέμες να μου διαταράσσει τον λογισμό και να μου δημιουργεί μεγαλύτερα ερωτηματικά από αυτά της Αλεπούς της παραβολής.
Ο δρόμος προς την απάντηση που αναζητούσα ήταν πλέον ένας, να παραμερίσω τα δεμάτια από σανό από μπρος μου, και να αποτοξινωθώ από τοξικούς ανθρώπους. Η ομορφιά δεν κρύβεται στα άχυρα…
