Κάθε φορά που η συζήτηση φτάνει στον σιδηρόδρομο της Πελοποννήσου, μια περίεργη ηττοπάθεια σκεπάζει το τραπέζι. Ακούμε για «ασύμφορα έργα» και «ξεπερασμένες γραμμές». Όμως, τα νούμερα της μελέτης του ΟΣΕ λένε μια τελείως διαφορετική ιστορία. Με οικονομικό δείκτη απόδοσης στο 14,73%, η γραμμή Κόρινθος – Άργος – Ναύπλιο δεν είναι απλώς βιώσιμη, είναι μια αναπτυξιακή επιταγή που αγνοούμε επιδεικτικά.
Το παραμύθι της «κανονικής γραμμής»
Πρέπει να το πούμε καθαρά: Όποιος υπόσχεται κανονική γραμμή (διεθνούς εύρους) στην Αργολίδα, απλώς δεν θέλει το τρένο. Με κόστος 10-12 εκατομμύρια ευρώ ανά χιλιόμετρο, η μετατροπή του δικτύου είναι το τέλειο άλλοθι για να μην γίνει τίποτα απολύτως.
Η λύση βρίσκεται στη μετρική γραμμή που ήδη έχουμε. Ανακαινίστηκε τη δεκαετία του 2000 και περιμένει. Η παραμονή στο υφιστάμενο εύρος, όπως σωστά προκρίνει και η ελληνοελβετική συνεργασία, είναι η μόνη ρεαλιστική οδός. Είναι η στρατηγική που επιτρέπει να μιλάμε για ένα έργο χαμηλού κόστους, επικεντρωμένο στην ασφάλεια και τον εκσυγχρονισμό των σταθμών, και όχι σε φαραωνικά σχέδια που θα μείνουν στις μακέτες.
Η ελβετική ματιά και η δική μας τύφλωση
Είναι σχεδόν ειρωνικό να χρειάζεται η παρέμβαση της Πρεσβείας της Ελβετίας και του ETH Ζυρίχης για να καταλάβουμε την αξία αυτού που έχουμε στα πόδια μας. Οι Ελβετοί βλέπουν αυτό που εμείς αρνούμαστε να δούμε: Μια μοναδική διαδρομή που συνδέει την Αθήνα με τις Μυκήνες, την Τίρυνθα και το Ναύπλιο. Ένα δίκτυο που θα μπορούσε να αποσυμφορήσει το κυκλοφοριακό χάος του Ναυπλίου και να προσφέρει μια «πράσινη» εναλλακτική στον τουρισμό.
Το μοντέλο της «υιοθεσίας» σταθμών και η αξιοποίηση του μηχανοστασίου της Τρίπολης δεν είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Είναι πρακτικές που εφαρμόζονται στην Ευρώπη εδώ και δεκαετίες. Το γεγονός ότι οι σταθμοί στο Χιλιομόδι ή στο Άργος παραμένουν εσωτερικά λεηλατημένοι, την ώρα που θα μπορούσαν να είναι κύτταρα πολιτισμού και υπηρεσιών, είναι μια συλλογική αποτυχία.
Οι χαμένες ευκαιρίες έχουν ονοματεπώνυμο
Δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια στις καθυστερήσεις. Όταν υπάρχουν πόροι από το ΕΣΠΑ και αυτοί δεν διεκδικούνται εγκαίρως, τότε δεν φταίει ούτε η «κακή μας μοίρα», ούτε η έλλειψη κονδυλίων. Φταίει η ιεράρχηση των αναγκών.
Το τρένο στην Αργολίδα απαιτεί 42 νέες αυτόματες διαβάσεις και την εγκατάσταση συστημάτων Sil-4 για να σφυρίξει με ασφάλεια. Απαιτεί πολιτική γενναιότητα για να παραδεχτούμε ότι η σύνδεση με την Κόρινθο σε 55 λεπτά θα αλλάξει τον χάρτη της καθημερινότητας για χιλιάδες πολίτες.
Ο σιδηρόδρομος δεν είναι ένα ρομαντικό κατάλοιπο του παρελθόντος. Είναι το πιο σύγχρονο εργαλείο για μια περιοχή που θέλει να λέγεται κορυφαίος τουριστικός προορισμός. Το τρένο της λογικής είναι στις ράγες. Το ερώτημα είναι αν οι τοπικοί άρχοντες θα επιβιβαστούν ή αν θα συνεχίσουν να το βλέπουν να περνά από δίπλα τους, ανεκμετάλλευτο.
