Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα  που διαδραματίζονται στη εγχώριά πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου μας, μέσα σε ένα αβέβαιο μέλλον παγκοσμίως, έκανα κάποιες σκέψεις και το ίδιο ακριβώς ερώτημα ερχόταν παντα  στο μυαλό μου.

Του Γιάννη Εμμανουήλ

Πως θα αλλάξει επιτέλους αυτή η κατάσταση στη χώρα. Και η πρώτη απάντηση ήταν, πως, ίσως να μην μπορεί να αλλάξει, τουλάχιστον όχι με το τρόπο που ελπίζουμε. Δηλ. με αλλαγές προσώπων. Γιατί είναι πολύ εύκολο να δείχνουμε τους πολιτικούς, τα κόμματα, τους θεσμούς υπεύθυνους για όλα. Η αλήθεια είναι όμως, κι ας είμαστε ειλικρινής με τον εαυτό μας, ότι όλα αυτά είναι αποτέλεσμα μιας βαθιάς ριζωμένης νοοτροπίας, που έχει ποτίσει πλέον ολόκληρη τη κοινωνία. Μιας νοοτροπίας που λειτουργεί σαν τον ιστό της αράχνης, εγκλωβίζοντας την όποια καλή  προσπάθεια γίνεται. 

Αυτός που έχει τα μέσα, αυτός που κάθε φορά που έρχεται περιοδεύοντας κάποιος πολιτικός, τεντώνει το σβέρκο του για να φανεί  κι αυτός  στην αναμνηστική φωτογραφία, αυτός που από θαυμαστής, της πάλαι ποτέ  ιδεολογίας του κόμματος του, έγινε οπαδός, αυτόν ακριβώς, όχι απλώς τον ανεχόμαστε και τον επικροτούμε  κιόλας, αλλά θαυμάζουμε την αξιοσύνη του. Το αντίθετο συμβαίνει με αυτούς που δεν έχουν τα μέσα να προβληθούν πλάι στον εκάστοτε εκλεκτό, που δεν έχουν πρόσβαση άμεση η έμμεση στο σύστημα. Αυτοί αντιμετωπίζονται συχνά ως αφελείς,  κι αν δε, τολμήσουν να πουν την αλήθεια, θεωρουνται ψεκασμένοι ή συνωμοσιολογοι.

Φτιάξαμε μια κοινωνία που το ορθό θεωρείται γραφικό, και το λάθος μαγκιά.

Μια κοινωνία χωρίς κοινές αντιλήψεις

Μια κοινωνία χωρίς κοινές συνισταμενες, χωρίς αξίες.

Μια κοινωνία που η οικογένεια είναι απλή αναφορά στα πιστοποιητικα οικογενειακης καταστασης, και η εκκλησία ένα κτίσμα μόνο, άξιο αναφοράς για την …αρχιτεκτονική του.

Μην επικρίνουμε λοιπόν, και μη κατηγορούμε τους πολιτικούς που τώρα αλλά και παλαιοτέρα ελεγχονται  για κάποιες αξιόποινες πράξεις. Αυτοί οι άνθρωποι  βγήκαν από την ίδια κοινωνία που είμαστε και εμείς, βγήκαν από εμάς, είναι ο καθρέφτης του ίδιου μας του εαυτού.

Όταν φτάσουμε στο σημείο, να αντέξουμε να δούμε αυτον τον καθρέφτη χωρίς φόβο, όσο άσχημος κι αν είναι, τότε θα έρθει πραγματικά η αλλαγή σε αυτή τη χώρα. Καμία κυβερνητική αλλαγή, κανένας νόμος δε πρόκειται να αλλάξει τα πράγματα, αν δεν υπάρξει ατομική αλλά και συλλογική αυτοκριτική. Δεν έχει νόημα να περιμένουμε σωτήρες, ειχε πει ο μεγάλος Μίκης Θεοδωράκης. Ακολουθησε  το δρόμο του ήθους, και της αλήθειας, ακόμη κι αν η κοινωνία προσπαθεί να σε βάλει στο περιθώριο, να σε στοχοποιησει, να σε πείσει ότι είσαι ο γραφικός της υπόθεσης .

Κι αυτό ακριβώς φοβούνται. Μήπως γίνουν πολλοί οι γραφικοί, γιατί τότε και μόνο τότε ο καθρέφτης θα αρχίσει να δείχνει το όμορφο.

…Έχω αποφασίσει κάθε φορά που θα καταφέρνω να καταθέτω τις ιδέες μου, χωρις βεβαιως να διεκδικω το αλαθητο, μέσα από γραπτά κείμενα, και κάθε φορά που θα συζητώ με νέους ανθρώπους, να  τους ζητώ ειλικρινά συγνώμη στο βαθμό που με αφορά για τη κοινωνία που τους παραδίδουμε.

…Η Ανασταση του Κυριου να ανοιξει το δρομο για  την ειρηνη και την απολυτη ευτυχια σε ολο το κοσμο.

Η αγαπη και η ταπεινοτητα, ας γινουν ξανα τα κυριαρχα συναισθηματα μας

Χρονια Πολλα σε ολους και Καλη Ανασταση!!!

Γιαννης Εμμανουηλ