Την ώρα που ο κόσμος μοιάζει να έχει «γονατίσει» από τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και την κλιμάκωση του Πολέμου Ισραήλ–Ιράν με την εμπλοκή μεγάλων δυνάμεων, στην Ελλάδα γινόμαστε για ακόμη μια φορά μάρτυρες παθογενειών που δεν λένε να εκλείψουν.
Το πελατειακό κράτος και οι πρακτικές των «λίγων» συνεχίζουν να ταλαιπωρούν τη δημόσια ζωή, αποτελώντας μια χρόνια «ασθένεια» που πολλοί εντοπίζουν ήδη από την εποχή της πολιτικής αλλαγής του Εκλογές 1981 στην Ελλάδα και την κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ. Ένα σύστημα που, αντί να θεραπευτεί, δείχνει να αναπαράγεται μέχρι σήμερα, ακόμη και μέσα από τη «πασοκοποίηση» της ίδιας της παράταξής μας.
Οι πρόσφατες εξελίξεις με το νέο σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ (Νο 2 και… έπεται συνέχεια) έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι οι στρεβλώσεις όχι μόνο επιμένουν, αλλά και εξελίσσονται.
Στον νομό μας, η τοπική κοινωνία έχει κυριολεκτικά γονατίσει – όπως και σε ολόκληρη τη χώρα. Και αν εξαιρέσει κανείς ότι μέσα σε αυτό το τοπίο ξεχωρίζει ως «όαση» η αξιοπρεπής στάση του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και βουλευτή Γιάννη Ανδριανού -και κάποιοι ίσως σπεύσουν να παρεξηγήσουν αυτή την αναφορά, πλανώνται οικτρά- η εικόνα που παρουσιάζουν ορισμένοι εκπρόσωποι της παράταξης στον τόπο μας είναι απογοητευτική.
Αντί για ουσιαστική παρουσία, παρεμβάσεις και πραγματική επαφή με την κοινωνία, περιορίζονται σε δημόσιες σχέσεις, φωτογραφίες, τραπεζώματα και εξυπηρετήσεις ημετέρων. Καμία εξωστρέφεια, καμία ουσιαστική επικοινωνία με τον απλό πολίτη, καμία προσπάθεια να αφουγκραστούν τα πραγματικά προβλήματα και να τα μεταφέρουν εκεί που πρέπει. Και μόνο όταν εμφανίζεται κάποιο «μεγάλο» στέλεχος, τότε θυμούνται την παρουσία τους – περισσότερο ως θεατές παρά ως ενεργοί εκπρόσωποι.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ευθύνη: η παράταξη -την οποία πολλοί από εμάς στηρίζουμε- οφείλει να επιδείξει άμεσα και σωστά αντανακλαστικά, στηρίζοντας και πλαισιώνοντας τα ψηφοδέλτια με ανθρώπους που έχουν πραγματική προσφορά, καθαρή διαδρομή και διάθεση για δουλειά. Όχι με «ξαναζεσταμένους» υποψηφίους, που έχουν ήδη δοκιμαστεί και αποτύχει ή που αδυνατούν ακόμη και να αρθρώσουν έναν πειστικό πολιτικό λόγο.
Όχι με λόγια, αλλά με πράξεις που θα αποδείξουν ότι υπάρχει πραγματική βούληση για ρήξη με το παρελθόν και ουσιαστική αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών.
