Μια ιδιαίτερη και βαθιά συμβολική εκδήλωση πραγματοποιείται σήμερα 21 Μαρτίου, ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης, μπροστά στο εγκαταλελειμμένο σπίτι του Νίκου Καρούζου στο Ναύπλιο. Τη δράση οργανώνουν μαθητές του 2ου ΓΕΛ Ναυπλίου και φοιτητές του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, επιδιώκοντας να αναδείξουν το έργο και τη μνήμη του σημαντικού ποιητή της πόλης.

Η πρωτοβουλία δεν περιορίζεται σε μια απλή τελετουργική αναφορά. Αντίθετα, οι νέοι της πόλης επιχειρούν να «ξυπνήσουν» το σπίτι του ποιητή, να το επαναφέρουν στο δημόσιο βλέμμα και να θέσουν ξανά το ερώτημα της αξιοποίησης και διάσωσής του. Με αναγνώσεις ποιημάτων, θεατρικές μικροδράσεις και παρεμβάσεις εμπνευσμένες από το έργο του Καρούζου, η εκδήλωση φιλοδοξεί να μετατρέψει τον χώρο σε σημείο ζωντανής μνήμης.

Στο επίκεντρο της δράσης βρίσκεται το ποίημα «Η Ποίηση», ένα από τα χαρακτηριστικά κείμενα του Καρούζου, όπου το μυστηριώδες «πουλί» λειτουργεί ως σύμβολο έμπνευσης, φόβου, αποκάλυψης και υπαρξιακής εγρήγορσης. Οι μαθητές και οι φοιτητές θα το παρουσιάσουν μέσα από θεατρική απόδοση, φωτίζοντας την ατμόσφαιρα του ποιητή που έζησε ανάμεσα στο όνειρο και την εγρήγορση, στο φως και στο σκοτάδι.

Το ποίημα, με τους στίχους του να κινούνται ανάμεσα στο ορατό και το άρρητο, συνομιλεί άμεσα με την κατάσταση του ίδιου του σπιτιού: ένα κτίσμα που στέκει σιωπηλό, σαν να περιμένει κι αυτό «το καινούργιο μήνυμα του ήλιου».

Η επιλογή του χώρου δεν είναι τυχαία. Το σπίτι του Νίκου Καρούζου, εγκαταλελειμμένο εδώ και χρόνια, αποτελεί μια ανοιχτή πληγή για την πολιτιστική ταυτότητα του Ναυπλίου. Η δράση των μαθητών και φοιτητών λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η μνήμη δεν είναι στατική· χρειάζεται φροντίδα, διεκδίκηση και παρουσία.

Με την πρωτοβουλία αυτή, οι νέοι της πόλης στέλνουν ένα σαφές μήνυμα: η ποίηση δεν είναι μόνο λέξεις σε βιβλία, αλλά τρόπος να κατοικείς τον κόσμο. Και ο Καρούζος, ένας από τους πιο ιδιαίτερους ποιητές της νεοελληνικής γραμματείας, αξίζει να έχει το σπίτι του ζωντανό, όπως ζωντανό παραμένει το έργο του.

Η Ποίηση

Κάτι παράξενο συμβαίνει στο δωμάτιό μου,

σαν πέσει η νύχτα.

Ένα πουλί ολάξαφνο,

με φτερουγίσματα που μαχαιρώνουν τον αέρα,

εισορμά κι ύστερα πάλι ησυχία επικρατεί.

Ποτέ μου δεν ετόλμησα το φως ν’ ανοίξω

και πάντα λέω τι νά’ ναι το αλάξαφνο πουλί,

τι πτέρωμα να έχει,

πώς άραγε να συγκινεί η μορφή του…

Πάντως, όταν ξυπνώ μες της αυγής το σκούντημα

δεν είμαι παρά μόνος στο δωμάτιο

σωματικά στερεωμένος από τον ύπνο

πιο γνώριμος του θανάτου από χτες

ενώ η ψυχή προσμένει

το καινούργιο μήνυμα του ήλιου,

όπως πάντα.

Όμως,

τι νά’ ναι το πουλί που ξαφνικά

σαν ερχομός πνοής μέσα στο πνεύμα

σφάζει την ησυχία του δωματίου μου

και το αισθάνομαι κοντά μου;

Ποτέ νομίζω δε θα μάθω

κι ίσως, να είναι το πουλί αυτό, όλο το μυστικό εδώ πέρα.