Σήμερα, 27 Φεβρουαρίου 2026, το Ναύπλιο ξυπνά με μια βαριά, ασήκωτη σιωπή. Ο απόηχος της σειρήνας του ΕΚΑΒ που χθες το απόγευμα έσκιζε τον αέρα της Ακροναυπλίας, ακόμα αντηχεί στα αυτιά μας.
Γράφει ο Άκης Γκάτζιος
Μια 15χρονη κοπέλα, ένα παιδί της πόλης, νοσηλεύεται με πολλαπλά τραύματα στην Αθήνα, μετά από μια πτώση που δεν θα έπρεπε να είχε συμβεί ποτέ. Δεν πρόκειται για μια «κακιά στιγμή» ούτε για ένα τυχαίο περιστατικό. Πρόκειται για την ωμή κατάληξη μιας εγκληματικής αμέλειας που λερώνει τις αρχές και κάθε υπεύθυνο που επί μήνες έκλεινε τα μάτια μπροστά σε μια ολοφάνερη παγίδα θανάτου.
Δεν νιώθουμε καμία δημοσιογραφική ικανοποίηση που οι προβλέψεις μας επαληθεύτηκαν με τον πιο σκληρό τρόπο. Αντίθετα, νιώθουμε μια βαθιά, παγωμένη οργή. Στις 16 Μαΐου του 2025, από αυτό εδώ το βήμα του anagnostis.org, είχαμε προειδοποιήσει. Είχαμε μιλήσει για «προαναγγελία δυστυχήματος». Είχαμε περιγράψει το Ξενία ως μια ανοιχτή πληγή που σύντομα θα έκανε το Ναύπλιο πανελλήνια είδηση για τον χειρότερο λόγο. Τότε, κάποιοι στα κλιματισμένα γραφεία των Αθηνών ίσως θεώρησαν το ρεπορτάζ μια υπερβολή της επαρχιακής ενημέρωσης. Σήμερα, η πραγματικότητα τους χτυπά το κουδούνι, αλλά το τίμημα το πληρώνει ένα παιδί.
Μόλις πριν από λίγες εβδομάδες, στις 5 Ιανουαρίου 2026, επανήλθαμε. Είχαμε θέσει ευθέως το ερώτημα: «Τι γίνεται με το παλιό Ξενία;». Τότε, η ΕΤΑΔ (Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου) είχε δεχθεί να δώσει μια απάντηση. Μια απάντηση γεμάτη «στρατηγικούς σχεδιασμούς», «μελλοντικές αξιοποιήσεις» και «διασφάλιση του ακινήτου». Πενήντα ημέρες μετά, οι λέξεις εκείνες αποδείχθηκαν κενό γράμμα. Η «διασφάλιση» της ΕΤΑΔ ήταν μια τρύπια περίφραξη και μια πόρτα που ανοιγόταν με ένα απλό σπρώξιμο. Το αποτέλεσμα; Μια 15χρονη στο κενό.
Οι απαντήσεις που δεν έσωσαν το παιδί
Είναι εξοργιστικό να διαβάζεις σήμερα την απάντηση της ΕΤΑΔ από τον περασμένο Ιανουάριο. Μας μιλούσαν για την «πολυπλοκότητα του κτιρίου» και τις «διαδικασίες» που τρέχουν. Κύριοι, οι διαδικασίες σας δεν σταμάτησαν τη βαρύτητα. Οι στρατηγικοί σας σχεδιασμοί δεν σφράγισαν τα μπαλκόνια που κρέμονται πάνω από τον γκρεμό της Ακροναυπλίας.
Είναι πλέον σαφές: κάποιοι με ονοματεπώνυμο, φέρουν την απόλυτη ευθύνη για ό,τι συμβαίνει εντός του κτιρίου. Το να κατέχεις ένα τέτοιο ακίνητο σε ένα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία της Ελλάδας και να το αφήνεις να ρημάζει χωρίς στοιχειώδη φύλαξη, δεν είναι απλώς διοικητική ανεπάρκεια. Είναι εγκληματική αδιαφορία. Λερώνει τις αρχές η εικόνα ενός παιδιού που μεταφέρεται εσπευσμένα στην Αθήνα, επειδή κάποιοι στην πρωτεύουσα θεώρησαν ότι η ασφάλεια ενός ερειπίου στην επαρχία μπορεί να περιμένει τον επόμενο διαγωνισμό.
Μην τολμήσετε να ρίξετε την ευθύνη στο παιδί
Θα ακουστούν πολλά τις επόμενες ώρες. Θα προσπαθήσουν ορισμένοι να μεταθέσουν την ευθύνη στους γονείς ή στην «απρόσεκτη νεολαία». Είναι η εύκολη λύση για να ξεπλύνουν τις δικές τους αμαρτίες. Ας είμαστε ξεκάθαροι: Η 15χρονη έκανε αυτό που κάνουν οι έφηβοι εδώ και δεκαετίες. Αναζήτησε τη θέα, αναζήτησε έναν χώρο δικό της, μακριά από τους μεγάλους. Το Ξενία είναι μαγνήτης.
Και ας σταματήσει το παραμύθι για τις ευθύνες των ντόπιων. Ο δήμος Ναυπλιέων και άλλοι φορείς, όσες φορές κι αν προσπάθησαν να παρέμβουν, έβρισκαν μπροστά του τον τοίχο. Το ακίνητο δεν ανήκει στο Ναύπλιο. ο δήμος δεν έχει το δικαίωμα να χτίσει, να γκρεμίσει ή να σφραγίσει έναν χώρο που ανήκει στο κεντρικό κράτος χωρίς να βρεθεί αντιμέτωπος με νομικές συνέπειες. Η τοπική αυτοδιοίκηση είναι όμηρος μιας κεντρικής διοίκησης που βλέπει το Ναύπλιο μόνο ως ένα «asset» στο χαρτοφυλάκιό της και όχι ως μια ζωντανή πόλη με παιδιά που κινδυνεύουν.
Το «τυφλό» σημείο της Ακροναυπλίας
Όποιος έχει περπατήσει στο σημείο ξέρει. Οι περιφράξεις ήταν πάντα ένα αστείο. Ένα κοτετσόσυρμα που το λύγιζε ο αέρας, μια σκουριασμένη αλυσίδα που την έσπαγες με τα χέρια. Οι κάτοικοι του Ναυπλίου το έβλεπαν. Εμείς το γράφαμε. Οι αρχές των Αθηνών το ήξεραν.
Στην απάντησή τους τον Ιανουάριο, η ΕΤΑΔ έδειξε να μην αντιλαμβάνεται την επείγουσα φύση του προβλήματος. Θεώρησαν ότι έχουν χρόνο. Ότι οι «διαδικασίες αξιοποίησης» είναι πιο σημαντικές από το να πάει ένα συνεργείο και να χτίσει τις εισόδους με τσιμεντόλιθους. Χθες, ο χρόνος τελείωσε. Και τελείωσε με έναν κρότο που θα έπρεπε να κάνει τις καρέκλες τους να τρίζουν.
Μια πόλη – βιτρίνα με σάπιο περιτύλιγμα
Είναι προκλητικό να μιλάμε για το Ναύπλιο ως την «πρώτη πρωτεύουσα» και την «κορυφαία τουριστική πόλη», όταν το πιο εμβληματικό της σημείο, η Ακροναυπλία, φιλοξενεί μια παγίδα θανάτου. Κάθε φορά που ένας υπουργός ή ένας αξιωματούχος φτάνει στην πόλη για να εγκαινιάσει ένα έργο βιτρίνας, θα έπρεπε να τον πηγαίνουν μια βόλτα μέχρι το Ξενία. Να δει τα σπασμένα τζάμια, τα κενά στους ορόφους, το απόλυτο σκοτάδι που χθες παραλίγο να γίνει τάφος.
Η πτώση της 15χρονης λερώνει τις αρχές γιατί αποκαλύπτει την υποκρισία τους. Μας λένε ότι «δεν υπάρχουν κονδύλια» για φύλαξη, αλλά υπάρχουν εκατομμύρια για επικοινωνιακές καμπάνιες. Μας λένε ότι «οι διαδικασίες είναι αργές», αλλά οι κατασχέσεις και οι πλειστηριασμοί τρέχουν με ταχύτητα φωτός.
Η ώρα της δικαιοσύνης
Δεν θέλουμε άλλα δελτία τύπου. Δεν θέλουμε άλλες «απαντήσεις» για το μέλλον του κτιρίου το 2030. Θέλουμε δικαιοσύνη για το παιδί που νοσηλεύεται σήμερα. Η Εισαγγελία Ναυπλίου οφείλει να παρέμβει αυτεπάγγελτα. Να εξεταστεί η αλληλογραφία των τελευταίων ετών. Να δούμε ποιος έλαβε τις προειδοποιήσεις μας και τις αρχειοθέτησε. Να δούμε αν και ποιος υπέγραψε ότι το κτίριο είναι «ασφαλές».
Οι σκεπτόμενοι πολίτες απαιτούν:
- Άμεση σφράγιση σήμερα: Όχι αύριο. Όχι μετά τη μελέτη. Να πάει συνεργείο τώρα και να αποκλείσει κάθε πιθανή είσοδο με μόνιμα υλικά.
- Απόδοση ποινικών ευθυνών: οι υπεύθυνοι πρέπει να λογοδοτήσουν για την έκθεση ανηλίκου σε κίνδυνο.
- Μόνιμη φύλαξη: Μέχρι την ημέρα που το πρώτο συνεργείο ανακατασκευής θα μπει στο κτίριο, πρέπει να υπάρχει φυσική παρουσία φύλακα 24 ώρες το 24ωρο.
Το Ναύπλιο δεν αντέχει άλλο να θρηνεί ή να τρέμει για τα παιδιά του. Η ανοχή εξαντλήθηκε μαζί με την υπομονή της 15χρονης που πάλευε χθες στο φορείο. Η πόλη πρέπει να ξεσηκωθεί ενάντια στην αλαζονεία της κεντρικής εξουσίας που την βλέπει ως κουκκίδα στον χάρτη των ακινήτων της.
Το 2025 γράφαμε για την «προαναγγελία». Το 2026 γράφουμε για την «πτώση». Αν σήμερα δεν αλλάξει κάτι ριζικά, αν δεν μπει λουκέτο στην αδιαφορία, τότε το επόμενο κείμενο θα είναι για μια απώλεια που καμία «αξιοποίηση» δεν θα μπορέσει να αναπληρώσει.
Εσείς στην Αθήνα, κοιτάξτε τις φωτογραφίες από το Ξενία. Αυτή είναι η δική σας «απάντηση». Αυτή είναι η δική σας «διασφάλιση». Το Ναύπλιο δεν σας συγχωρεί. Η πτώση αυτή λερώνει τα χέρια σας και τις αρχές που εκπροσωπείτε.
Κλείνουμε με τη σκέψη μας στην οικογένεια της κοπέλας. Η καρδιά όλης της Αργολίδας είναι μαζί τους στην Αθήνα. Αλλά η οργή παραμένει εδώ, στην Ακροναυπλία. Και η πόλη δεν θα ησυχάσει μέχρι το Ξενία να πάψει να είναι ο τόπος που τα όνειρα των παιδιών τσακίζονται πάνω στο τσιμέντο της δικής σας αμέλειας.
Σφραγίστε το τώρα. Πριν το επόμενο παιδί βρεθεί στο κενό.
