Η Καθαρά Δευτέρα στον Κοσμά Αρκαδίας δεν ήταν φέτος μια απλή γιορτή. Σε υψόμετρο 1.150 μέτρων, εκεί που η φύση του Πάρνωνα δίνει τον δικό της αγώνα επιβίωσης ενάντια στη βιομηχανοποίηση, η μουσική ενώθηκε με τη μνήμη και τη διεκδίκηση.
Στη μεγάλη συναυλία αλληλεγγύης που διοργάνωσαν η Επιτροπή Αγώνα για τη σωτηρία του Πάρνωνα και το Πανελλήνιο Σωματείο Ελλήνων Τραγουδιστών (ΠΣΕΤ), η Μαρία Παπαγεωργίου χάρισε μια από τις πιο φορτισμένες στιγμές της ημέρας.
«Δεν έχω οξυγόνο»
Καθώς πλησιάζουμε στην 28η Φεβρουαρίου, συμπληρώνοντας τρία χρόνια από το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, η επιλογή του τραγουδιού «Δεν έχω οξυγόνο» λειτούργησε ως μια ζωντανή υπενθύμιση της ανείπωτης τραγωδίας.
Η Μαρία Παπαγεωργίου, με τη δωρική και συνάμα σπαρακτική ερμηνεία της, μετέφερε το βάρος μιας κοινωνίας που ακόμη αναζητά δικαίωση.
Η μουσική ως ασπίδα προστασίας
Η εκδήλωση στον Κοσμά, που συγκέντρωσε πλήθος κόσμου από την Αρκαδία, τη Λακωνία και όλη την Ελλάδα, είχε ως κεντρικό σύνθημα την προστασία του ορεινού όγκου από την άναρχη εγκατάσταση ανεμογεννητριών. Ωστόσο, το μήνυμα της αλληλεγγύης επεκτάθηκε σε κάθε κοινωνικό μέτωπο.
Μαζί με τη Μαρία Παπαγεωργίου, στη σκηνή βρέθηκαν σπουδαίοι καλλιτέχνες όπως η Νατάσσα Μποφίλιου, η Φωτεινή Βελεσιώτου, η Μάρθα Φριντζήλα, η Αναστασία Μουτσάτσου και πολλοί άλλοι, δηλώνοντας παρόντες στον αγώνα για «Ελεύθερα Βουνά».
Το πνεύμα της συντροφικότητας ενισχύθηκε από τη συλλογική κουζίνα υπό την επιμέλεια της σεφ Γωγώς Δελογιάννη.
Τρία χρόνια από τα Τέμπη, η πληγή παραμένει ανοιχτή
Η αναφορά στα Τέμπη μέσα από τη φωνή της Μαρίας Παπαγεωργίου υπενθύμισε σε όλους ότι η μνήμη είναι πράξη αντίστασης. Λίγα 24ωρα πριν την 3η επέτειο, η κραυγή για την απώλεια των 57 ψυχών ενώθηκε με τον αέρα του Πάρνωνα, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα ότι τίποτα δεν ξεχνιέται.
Η συναυλία στον Κοσμά θα μείνει χαραγμένη ως η μέρα που η τέχνη ύψωσε ασπίδα προστασίας, όχι μόνο για το περιβάλλον, αλλά και για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τη συλλογική μνήμη.
