Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας, η πόλη του Άργους φιλοξένησε μια ξεχωριστή πνευματική συνάντηση την Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου. Η εκδήλωση, η οποία έλαβε χώρα στην Αίθουσα Τέχνης και Πολιτισμού «Μέγας Αλέξανδρος», είχε ως κεντρικό θέμα: “Η οικουμενικότητα και η διαχρονικότητα της Ελληνικής Γλώσσας”.
Τη διοργάνωση ανέλαβε ο Όμιλος Φίλων Ομογενών και Φιλελλήνων Άργους «Αη Γιάννης Καποδίστριας», σε αγαστή συνεργασία με τον Δήμο Άργους-Μυκηνών. Το «παρών» έδωσαν πλήθος κόσμου και σημαντικοί εκπρόσωποι της πολιτικής και αυτοδιοικητικής σκηνής, μεταξύ των οποίων ο Δήμαρχος Άργους – Μυκηνών, Γιάννης Μαλτέζος, και ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Βουλευτής Αργολίδας, Γιάννης Ανδριανός.
Κεντρική ομιλήτρια της εσπερίδας ήταν η γνωστή δημοσιογράφος και κλασική φιλόλογος, Βίκυ Φλέσσα, η οποία καθήλωσε το κοινό με την προσέγγισή της γύρω από τη δυναμική της γλώσσας μας.
Γ. Ανδριανός: Υπερηφάνεια και ευθύνη
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε ο χαιρετισμός του Υφυπουργού Γιάννη Ανδριανού, ο οποίος προσέγγισε την ελληνική γλώσσα όχι ως ένα στατικό μουσειακό είδος, αλλά ως έναν ζωντανό, εξελισσόμενο οργανισμό.
Αφού συνεχάρη τους διοργανωτές και ευχαρίστησε προσωπικά την κα Φλέσσα για την επιμονή της στην ποιότητα του δημοσιογραφικού λόγου, ο κ. Ανδριανός τόνισε το αίσθημα υπερηφάνειας που πρέπει να νιώθουν οι Έλληνες. «Ζούμε, μιλάμε και ονειρευόμαστε σε μια από τις αρχαιότερες και πλουσιότερες γλώσσες του κόσμου», σημείωσε χαρακτηριστικά, υπενθυμίζοντας πως έννοιες που διαμόρφωσαν τον παγκόσμιο πολιτισμό -όπως δημοκρατία, φιλοσοφία, ιστορία, τεχνολογία- προέρχονται από τα ελληνικά.
Ωστόσο, επισήμανε πως αυτό το προνόμιο συνοδεύεται από μια τεράστια ευθύνη, τόσο απέναντι στον Ελληνισμό όσο και στην ίδια την ανθρωπότητα:
«Οφείλουμε να διαφυλάττουμε, να αναδεικνύουμε και διαρκώς να εμπλουτίζουμε τη γλώσσα μας… όχι ως μουσειακό έκθεμα, αλλά ως ζωντανό οργανισμό. Με έμφαση στην επιστημονική μελέτη, στα σχολικά προγράμματα, αναδεικνύοντας σύγχρονους δημιουργούς, αλλά και σεβόμενοι τη γλώσσα στην καθημερινή της χρήση».
Ο φόβος του εκφυλισμού και η δύναμη της αφομοίωσης
Κλείνοντας την τοποθέτησή του, ο κ. Ανδριανός απέφυγε τις συνήθεις κινδυνολογίες περί «θανάτου» της γλώσσας στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα τους «Ποσειδωνιάτες» του Κωνσταντίνου Καβάφη —όπου περιγράφεται ο πόνος του πολιτισμικού εκφυλισμού— υπενθύμισε πως η ελληνική γλώσσα, μέσα από ιστορικές τραγωδίες, κατάφερε πάντα να επιβιώνει, να ανθίζει και να αφομοιώνει δημιουργικά στοιχεία άλλων πολιτισμών (όπως τη λέξη «παράδεισος» από τα περσικά).
Το μήνυμά του ήταν σαφές: Η ελληνική γλώσσα δεν κινδυνεύει, αρκεί να τη σεβόμαστε καθημερινά και έμπρακτα, ως το απόλυτο πυρηνικό στοιχείο της ταυτότητάς μας.
