Το Σάββατο στο Άργος χάθηκε και η τελευταία ψευδαίσθηση ασφάλειας.

του Άκη Γκάτζιου

Οι πυροβολισμοί ανάμεσα σε δύο οικογένειες Ρομά, στην καρδιά της λαϊκής αγοράς, δεν ήταν απλώς μια «παρεκτροπή» για έναν αρραβώνα, αλλά η ωμή επιβεβαίωση ότι η πόλη έχει μετατραπεί σε πεδίο βολής, όπου ο καθένας οπλοφορεί και λύνει τις διαφορές του χωρίς να υπολογίζει τίποτα.

Ας μη γελιόμαστε και ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Αυτό που είδαμε στο βίντεο – ντοκουμέντο του anagnostis.org δεν ήταν μια τυχαία στιγμή έντασης. Ήταν η κορύφωση μιας χρόνιας ανοχής που έχει μετατρέψει την ευρύτερη περιοχή από το Άργος μέχρι τη Νέα Κίο σε μια ιδιότυπη «ελεύθερη ζώνη» παραβατικότητας. Όταν βγαίνουν πιστόλια, ανάμεσα σε ηλικιωμένους και μητέρες με καρότσια, σημαίνει ότι ο δράστης δεν φοβάται ούτε την αστυνομία, ούτε τη δικαιοσύνη, ούτε τη διαπόμπευση.

Το «έργο» το έχουμε ξαναδεί, με ελαφρώς διαφορετικά σκηνικά, αλλά την ίδια πάντα κατάληξη. Στη Νέα Κίο, οι κάτοικοι έχουν κουραστεί να μετρούν τρύπες από σφαίρες σε τοίχους και πινακίδες. Εκεί, η ανομία έχει εδραιωθεί τόσο βαθιά, που οι «νυχτερινές μπαλωθιές» θεωρούνται πλέον μέρος της καθημερινότητας. Τώρα, το κακό ξεχείλισε και έφτασε στην πιο πολυσύχναστη ώρα της εβδομάδας, στο κέντρο του Άργους.

Η υποκρισία των «μεμονωμένων περιστατικών»

Κάθε φορά που η κατάσταση ξεφεύγει, ακούμε τα ίδια κλισέ. Για «μεμονωμένα περιστατικά», για «κοινωνική ένταξη» και για «ανάγκη ψυχραιμίας». Η αλήθεια όμως είναι πιο σκληρή: Υπάρχουν ομάδες που λειτουργούν ως κράτος εν κράτει. Που οπλοφορούν παράνομα, που οδηγούν χωρίς άδειες, που θεωρούν τη βία ως τη μόνη έγκυρη μέθοδο διαπραγμάτευσης. Και το κράτος; Το κράτος παρακολουθεί, κάνει μερικές προσαγωγές για τα μάτια του κόσμου και μετά «business as usual».

Οι αστυνομικές δυνάμεις στην Αργολίδα είναι υποστελεχωμένες, αυτό είναι το ένα σκέλος. Το άλλο σκέλος, όμως, είναι η πολιτική βούληση. Όσο η αντιμετώπιση αυτής της συγκεκριμένης εγκληματικότητας γίνεται με το «γάντι» για να μη διαταραχθούν οι κοινωνικές ισορροπίες ή οι εκλογικές πελατείες, τόσο τα όπλα θα βγαίνουν πιο εύκολα από τις ζώνες.

Μια πόλη υπό ομηρία

Ποιος θα εγγυηθεί στον Αργείτη ότι το επόμενο Σάββατο δεν θα βρεθεί πάλι στη μέση μιας «βεντέτας»; Οι έμποροι της λαϊκής, που παλεύουν για το μεροκάματο, είδαν το χώρο που στήνουν τους πάγκους τους να γίνεται χαρακώματα. Η οικονομική και κοινωνική ζωή της πόλης δεν μπορεί να εξαρτάται από τις ορέξεις και τα οικογενειακά συμβούλια καμιάς ομάδας που αρνείται πεισματικά να ακολουθήσει τους κανόνες της οργανωμένης κοινωνίας.

Δεν χρειαζόμαστε άλλες ανακοινώσεις που περιγράφουν το προφανές. Χρειαζόμαστε την παρουσία του νόμου εκεί που σήμερα βασιλεύει ο φόβος. Η Νέα Κίος και το Άργος δεν είναι «μακριά». Είναι εδώ, και η κατάσταση έχει φτάσει στο μη περαιτέρω. Το «βαρέλι» της ανοχής δεν έχει πλέον πάτο.

Αν οι σφαίρες στη λαϊκή αγορά δεν είναι το οριακό σημείο για να αλλάξει η στρατηγική αστυνόμευσης στην Αργολίδα, τότε τι είναι; Η επόμενη φορά μπορεί να μην έχει μόνο υλικές ζημιές και πανικό. Η πολιτεία οφείλει να διαλέξει: Με τους πολίτες ή με τους ταραχοποιούς; Η μέση οδός κάηκε το Σάββατο το πρωί, μαζί με την ησυχία του Άργους.