Προπαραμονή Πρωτοχρονιάς 2025. Αν κάποιος επιχειρούσε να αποτυπώσει την εικόνα της Αργολίδας και της ευρύτερης Ανατολικής Πελοποννήσου σήμερα, θα χρειαζόταν δύο διαφορετικούς φακούς. Ο ένας, ο «πολιτικός», θα έδειχνε μια περιοχή γεμάτη λαμπερά εγκαίνια, ψηφιακές παρουσιάσεις και αιρετούς που χαμογελούν με νόημα.
του Άκη Γκάτζιου
Ο άλλος, ο «φακός του πολίτη», δείχνει μια σκληρή πραγματικότητα: βρύσες που στερεύουν, δρόμους που θυμίζουν βομβαρδισμένο τοπίο και μια καθημερινότητα που δεν λέει να συμβαδίσει με τα μεγαλεπίβολα «οράματα».
Το 2025 φεύγει όπως ακριβώς ήρθε. Με μια επικοινωνιακή καταιγίδα που επιχειρεί να βαφτίσει το «τίποτα» σε «ιστορικό επίτευγμα». Όμως, η αλήθεια δεν κρύβεται κάτω από το χαλί της ενημέρωσης.
Είναι η ώρα να μιλήσουμε έξω από τα δόντια για την απόσταση που χωρίζει το «φαίνεσθαι» των αιρετών από το «είναι» της καθημερινότητας.
Η πολιτική των social media: Περισσότερα likes, λιγότερα έργα
Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Τη χρονιά που πέρασε, οι τοπικοί μας αιρετοί σε δήμους και περιφέρεια διένυσαν σαφώς περισσότερα χιλιόμετρα στο Facebook και στο Instagram παρά στο οδικό δίκτυο της περιοχής. Είδαμε μια πρωτοφανή «ψηφιακή διακυβέρνηση» από τα σόσιαλ μίντια, όπου η λύση σε κάθε πρόβλημα ήταν μια καλοστημένη φωτογραφία και ένα δελτίο τύπου γεμάτο από τη λέξη «θα».
Χορτάσαμε από «στρατηγικούς σχεδιασμούς» της περιφέρειας και «ιστορικές συμφωνίες» των δήμων. Μόνο που οι συμφωνίες αυτές μοιάζουν με τα πυροτεχνήματα της Πρωτοχρονιάς: κάνουν θόρυβο, λάμπουν για λίγο και μετά αφήνουν πίσω τους μόνο καπνό και σκοτάδι. Σε επίπεδο τίτλων, η περιοχή θριάμβευσε. Σε επίπεδο ουσίας, όμως, η εικόνα είναι διαφορετική.
Το «Ντουμπάι» και η λακκούβα
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό να βλέπεις μακέτες για αναπλάσεις και λιμενικά έργα που θα ζήλευε ακόμα και το Ντουμπάι. Ψηφιακά δέντρα, φωτισμοί τελευταίας τεχνολογίας και μαρμαρωμένες πλατείες που προβάλλονται σε οθόνες υψηλής ευκρίνειας στα sosial media.
Και μετά, βγαίνεις στον δρόμο. Και στην προσπάθειά σου να πας από το Άργος στο Ναύπλιο ή να κινηθείς προς την Ερμιονίδα και την Κυνουρία, συνειδητοποιείς ότι το μεγαλύτερο επίτευγμα του 2025 παραμένει το να βρεις μια θέση πάρκινγκ χωρίς να τσακωθείς ή το να μην διαλύσεις το ημιαξόνιο του αυτοκινήτου σου στις λακκούβες που έχουν πλέον αποκτήσει… ονοματεπώνυμο. Η αντίθεση είναι πλέον εξοργιστική: ζούμε σε μια περιοχή που σχεδιάζεται ως «Μονακό» στα χαρτιά, αλλά λειτουργεί με υποδομές του προηγούμενου αιώνα.
Η «Ελβετία» της Πελοποννήσου και η αιώνια Δευτέρα
Πάρτε για παράδειγμα το ζήτημα του νερού. Αν οι φωτογραφίες, οι χειραψίες και οι δημόσιες σχέσεις είχαν την ιδιότητα να γεμίζουν τις δεξαμενές, η Αργολίδα θα ήταν ήδη η Ελβετία της Πελοποννήσου. Θα είχαμε πλεόνασμα. Αντ’ αυτού, παραμένουμε η περιοχή που «θα» λύσει το πρόβλημα του Ανάβαλου, «θα» φέρει νερό στην Ερμιονίδα, «θα» θωρακίσει την παραγωγή της… από Δευτέρα.
Είναι η «πολιτική της Δευτέρας». Μια διαρκής μετάθεση ευθυνών στο μέλλον, μια μόνιμη υπόσχεση ότι ο παράδεισος είναι προ των πυλών, αρκεί να κάνουμε λίγη υπομονή ακόμα. Μόνο που οι αγρότες μας δεν έχουν άλλη υπομονή και οι πολίτες δεν μπορούν να πλυθούν με… μακέτες.
Το 2026 δεν χωράει άλλες «μελέτες»
Εδώ παίρνουμε θέση. Το 2026 δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι άλλη μια χρονιά «προετοιμασίας». Η ανοχή της κοινωνίας έχει εξαντληθεί. Οι τοπικοί άρχοντες οφείλουν να καταλάβουν ότι η πολιτική τους επιβίωση δεν θα κριθεί από τα «views» στα βίντεό τους, αλλά από την πίεση στις βρύσες και την ποιότητα της ασφάλτου.
Η πρόκληση για τη νέα χρονιά είναι απλή: Λιγότερα κουστούμια στα τηλεοπτικά πάνελ και περισσότερα γιλέκα εργασίας στα εργοτάξια. Λιγότερες αναρτήσεις για το «όραμα» και περισσότερες παρεμβάσεις για την καθημερινότητα.
Ας ελπίσουμε το ’26 οι αιρετοί μας να βρουν επιτέλους τον δρόμο που οδηγεί στην ουσία. Γιατί ο κόσμος πια δεν πεινάει για «σχέδια επί χάρτου». Διψάει για αλήθεια και πεινάει για έργα.
Καλή χρονιά, με λιγότερη βιτρίνα και περισσότερη δουλειά.
