Μόνο η λέξη ντροπή, θα μπορούσε να ταιριάζει σε αυτό που συνέβη στους συνταξιούχους του ορεινού χωριού Αγ. Δημήτριος (Μετόχι), που έφτασαν στο παρά πέντε της Πρωτοχρονιάς για να πάρουν τη σύνταξή τους, περιμένοντας τον ταχυδρόμο, σαν να είναι ο Άγιος Βασίλης.
Γεροντάκια φτωχά και ανήμπορα, χωρίς φράγκο στην τσέπη, περίμεναν με αγωνία τον ταχυδρόμο – σαν μάννα εξ ουρανού – να φτάσει στο χωριό τους, για να πληρωθούν τις αναπηρικές και τις συντάξεις του ΟΓΑ, ώστε να ψωνίσουν τα απολύτως απαραίτητα για το λιτό Πρωτοχρονιάτικο τραπέζι τους και να πάρουν κάποιο δώρο για τα εγγόνια τους. Όμως ο ταχυδρόμος δεν έφτανε…
Προπαραμονή της Πρωτοχρονιάς, ο anagnostis.org, πληροφορείται το θέμα και το δημοσιοποιεί. Οι τοπικές αρχές ξυπνούν, οι βουλευτές ξεβολεύονται και αναστατώνονται, αλλά το διαχρονικό πρόβλημα των ΕΛΤΑ, δεν λύνεται σε μια μέρα.
Και ω! του θαύματος κινήθηκε η κρατική μηχανή. Η μοναδική διανομέας των ΕΛΤΑ Λυγουριού, ως δεύτερος Άη Βασίλης, παίρνει εντολή μέσα στη νύχτα της Παρασκευής, να πάει στο χωριό και να αρχίσει να μοιράσει τις συντάξεις στους δικαιούχους.
Κάποιοι τυχεροί, μες το σκοτάδι εισπράττουν το πολυπόθητο μηνιάτικο που τους αναλογεί. Όλοι οι άλλοι κοιμήθηκαν με την αγωνία, αν θα πάρουν τη σύνταξη, πριν την Πρωτοχρονιά.
Σήμερα, οι υπόλοιποι συνταξιούχοι περίμεναν απ΄ το πρωί, κρατώντας το μπαστουνάκι τους, πότε θα φανεί το αυτοκίνητο του ταχυδρόμου. Εν τέλη, στις 11.00 το πρωί του Σαββάτου, το αυτοκίνητο ήρθε και μαζί του επανήλθαν και τα χαμόγελα στα κουρασμένα πρόσωπα των γερόντων. Κάποιοι με δάκρυα στα μάτια, απλώνουν το χέρι για να παραλάβουν την πολυπόθητη σύνταξη. Η κανονικότητα επανέρχεται στο χωριό, έστω και καθυστερημένα.
Το πρόβλημα των ΕΛΤΑ είναι τεράστιο. Οι ελάχιστοι εναπομείναντες υπάλληλοι καταβάλλουν φιλότιμες προσπάθειες για να διαφυλάξουν την όποια αξιοπιστία των Ελληνικών Ταχυδρομείων που βρίσκονται σε διάλυση.
Γροθιά στο στομάχι της σύγχρονης Ελλάδας! Στον Άγιο Δημήτριο (Μετόχι) τα γεροντάκια που όλοι τα θυμούνται για την ψήφο και μετά τα ξεχνούν, δεν ξέρουν αύριο τί θα τους ξημερώσει, βλέποντας το μέλλον τους δυσοίωνο εμπρός τους. Ντροπή.
