Για τους περισσότερους, η Λίμνη Στυμφαλία αποτελεί έναν τόπο άρρηκτα συνδεδεμένο με την ελληνική μυθολογία, τον Ηρακλή και τους περίφημους άθλους του. Ωστόσο, η περιοχή της ορεινής Κορινθίας κρύβει ένα σημαντικό, ζωντανό παρόν, καθώς αποτελεί τον νοτιότερο ορεινό υγροβιότοπο στα Βαλκάνια, έναν προορισμό απαράμιλλης οικολογικής αξίας.
Σύμφωνα με τον μύθο, ο Ηρακλής έφτασε στην ελώδη λίμνη της περιοχής για να φέρει εις πέρας τον 6ο κατά σειρά άθλο του. Εκεί, κλήθηκε να αντιμετωπίσει τις Στυμφαλίδες Όρνιθες, τα ανθρωποφάγα αρπακτικά πουλερικά που λυμαίνονταν την περιοχή, καταφέρνοντας τελικά να τα νικήσει με την πολύτιμη καθοδήγηση της θεάς Αθηνάς.
Ο μύθος αυτός, όπως αποδεικνύεται, δεν απέχει εντελώς από τη φυσική πραγματικότητα του τοπίου. Η ελώδης φύση της λίμνης διατηρείται μέχρι σήμερα, φιλοξενώντας μια πλούσια βιοποικιλότητα και σπάνια είδη χλωρίδας και πανίδας. Αναγνωρίζοντας την κρίσιμη περιβαλλοντική της σημασία, η Στυμφαλία έχει ανακηρυχθεί προστατευόμενη περιοχή, με μια έκταση 12,83 τετραγωνικών χιλιομέτρων να έχει ενταχθεί επίσημα στο ευρωπαϊκό οικολογικό δίκτυο Natura 2000.
Η προσέγγιση στο επιβλητικό οροπέδιο της Στυμφαλίας, σε υψόμετρο 620 μέτρων, αποζημιώνει αμέσως τον επισκέπτη. Περιτριγυρισμένη από τους ορεινούς όγκους της Κυλλήνης (Ζήρεια), του Ολίγυρτου, του Μεγαλοβουνίου, του Γαβριά και της Βέσεζας, η θέα κόβει την ανάσα, με τη Ζήρεια να δεσπόζει στο τοπίο.
Η μέγιστη έκταση της λίμνης αγγίζει τα 3,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα, όμως η φυσιογνωμία της δεν είναι ποτέ η ίδια. Η όψη της Στυμφαλίας μεταμορφώνεται διαρκώς, προσφέροντας μια διαφορετική εμπειρία ανάλογα με την εποχή της επίσκεψης.
Το φαινόμενο αυτό οφείλεται στην αυξομείωση του όγκου των υδάτων. Το πολύπλοκο υδρολογικό σύστημα εξαρτάται άμεσα από τις εποχικές βροχοπτώσεις που τροφοδοτούν τα ρέματα, τους χειμάρρους, τις γύρω πηγές και τον μικρό ποταμό Στύμφαλο. Έτσι, κατά τους χειμερινούς μήνες, η λίμνη γεμίζει νερό, φτάνοντας σε βάθος τα 2 με 2,5 μέτρα, ενώ σε περιόδους έντονων βροχοπτώσεων έχει καταγραφεί βάθος έως και 4 μέτρα. Αντίθετα, το καλοκαίρι και το φθινόπωρο, τα νερά υποχωρούν αισθητά. Στη θέση του υδάτινου καθρέφτη, ο επισκέπτης αντικρίζει εκτεταμένους καλαμιώνες, αγριοκαλαμιές και χαμηλή ελώδη βλάστηση, δημιουργώντας ένα εντελώς διαφορετικό, αλλά εξίσου γοητευτικό φυσικό σκηνικό.
