Στο προηγούμενο άρθρο μου «Μια τρύπα πετρέλαιο» («Αναγνώστης Πελοποννήσου», σελ. 8, 2026-03-05), αναφερόμουν στο ενεργειακό μέρος εξήγησης ενός πολέμου που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ από την Βολιβία για να καταλήξουν στο Ιράν και το πρόβλημα που θα συναντούσαν από την εδραίωση του καθεστώτος των Μουλάδων για κοντά 40 χρόνια.
Δυο βδομάδες μετά φτάσαμε, μέρος της Ελληνικής αριστεράς, να υμνεί τον αγώνα των μουλάδων εγκληματιών, οι οποίοι στις αρχές του έτους σκότωσαν περισσότερους Ιρανούς, από τις συμμαχικές βόμβες, που διαμαρτύρονταν για την φτώχια -με πλαφόν και με δόσεις ακόμα και τα όσπρια.
Η Αμερικανική πλευρά με τους συμμάχους της για να τιμωρήσει τους Μουλάδες, σκότωσε 160 μαθήτριες ενός γυμνασίου και τα παιδάκια ενός αθλητικού κέντρου. Η ηθική του Ιμπεριαλισμού, ισότιμη της ηθικής των μουλάδων. Ο δήθεν εξανθρωπισμός της Δύσης μετρά πάνω από 1 εκατομμύριο νεκρούς σε Λιβύη, Αφγανιστάν, Λίβανο και στο Ιράκ χωρίς να προσθέσουμε τους νεκρούς από τους βομβαρδισμούς του Ισραήλ. Αποτέλεσμα μηδέν ή χειρότερα κάτω από το μηδέν αφού στις χώρες αυτές όχι μόνο δεν εκδημοκρατίστηκε ο πολιτικός βίος, αλλά οι χώρες αυτές σπαράζονται από εμφυλίους και γίνονται ευάλωτες στα επενδυτικά σχέδια οποιουδήποτε τους «πουλήσει» προστασία.
Το ενεργειακό ήταν η αφορμή, είναι όμως πραγματικά η αιτία; Σε έναν κόσμο που τα ενεργειακά αποθέματα παγκοσμίως όλο και λιγοστεύουν επικρατεί η λογική της κατοχής και συγκέντρωσης ενεργειακών πηγών στα χέρια μεγάλων ενεργειακών εταιρειών για να μην πούμε ενεργειακών τραστ, που καθορίζουν το κόστος παραγωγής παγκοσμίως.Είναι όμως το πετρέλαιο η μοναδική ενεργειακή πηγή; Φυσικά και όχι. Η ατομική ενέργεια, αν και απορριπτέα για τους κινδύνους που μπορεί να επιφέρει στον άνθρωπο και στο φυσικό περιβάλλον, η αιολική και θαλάσσια ενέργεια, καθώς και τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια αποτελούν το επόμενο στάδιο ενεργειακών πηγών πριν φτάσουμε και σε άλλες πηγές, ίσως περισσότερο ενεργοβόρες πηγές.
Αφού υπάρχουν όμως τόσες πηγές ενέργειας, γιατί αυτή η ψευτο-ηθική της «εργοτεχικής αποικιοκρατικής πειρατείας» (δανείζομαι την φράση από το Avanti του 1911) των πετρελαιοπηγών; Η απάντηση βρίσκεται μέσα στην καρδιά του καπιταλισμού και αφορά την μείωση των ανταγωνιστών και την συγκέντρωση σε και λιγότερα χέρια της παραγωγής.
Ο ανταγωνισμός της Κίνας, της Ιαπωνίας και της Ρωσίας κατά κύριο λόγο είναι οι μελλοντικοί εχθροί των αμερικανικών ολιγοπωλίων, αλλά περισσότερο, ο βραχνάς των ΗΠΑ είναι η ΕΕ. Με άξονα το ενεργειακό η ΕΕ οδηγείται σε κρίση. Τα οικονομικά συμφέροντα της Γερμανίας και της Γαλλίας αρχίζουν να αισθάνονται την απειλή, ενώ ήδη η Ισπανία προσπάθησε να αποστασιοποιηθεί από τον πόλεμο στο Ιράν, αλλά τελικά υπέκυψε στις πιέσεις. Για την Ελλάδα, βέβαια ούτε συζήτηση. Μας λείπει μόνο η επιγραφή «χώρα υπό συνεχιζόμενη, από την επικράτηση των δυνάμεων της ΑΝΤΑΤ, κατοχή».
Οι ΗΠΑ και η ΕΕ εμφανίζονται συχνά ως δύο από τις “Μεγάλες Δυνάμεις” του διεθνούς συστήματος. Αυτό υπονοεί ότι οι ΗΠΑ βλέπουν την ΕΕ ως σημαντικό παγκόσμιο παράγοντα, άλλοτε σύμμαχο, άλλοτε ανταγωνιστή σε οικονομικά ή ενεργειακά ζητήματα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για λυκοφιλία, αντίστοιχη με την Ρωσία. Για τις ΗΠΑ, την Ρωσία και την Κίνα, οι πόλεμοι αυτοί αποτελούν παράλληλα πρόβα του πολεμικού τους υλικού καθώς και της υψηλής τεχνολογίας που το συνοδεύει. Όταν οι υπερδυνάμεις θα έχουν βγάλει τα συμπεράσματά τους τότε θα φανεί η «πρόβα νυφικού» την οποία θα κληθούμε εμείς οι βάτραχοι να πληρώσουμε στον βάλτο των βουβαλιών.
Από τον Άκης Ντάνος
Ο Άκης Ντάνος είναι ένας καταξιωμένος δημοσιογράφος, αρθρογράφος και ενεργός πολίτης, με πάνω από τρεις δεκαετίες μαχητικής παρουσίας στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, κυρίως της Αργολίδας αλλά και της Γερμανίας. Αποτελεί ιστορικό στέλεχος, πρώην συνιδιοκτήτης και αρχισυντάκτης (1997-2018) της εφημερίδας «Αναγνώστης Πελοποννήσου» και του ενημερωτικού portal anagnostis.org, έχοντας ταυτίσει το όνομά του με την έγκυρη τοπική ενημέρωση. Παράλληλα, από το 2018 έως και το 2025, προσέφερε τις υπηρεσίες του ως δημοσιογράφος στο Γραφείο Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων του Δήμου Ναυπλιέων. Η επαγγελματική του πορεία περιλαμβάνει πρωτοποριακά βήματα, όπως η συνεργασία του με την Βερολινέζικη Εφημερίδα «DIE NEUE» το 1981, η έκδοση της Ελληνόφωνης εφημερίδας «Αυτονομία» στο Αμβούργο, η ίδρυση, αρχισυνταξία και παραγωγή της πρώτης πολιτικής ραδιοφωνικής εκπομπής στην Αργολίδα στο «Ελεύθερο Ραδιόφωνο Άργους» (1988-1997), η θέση του ανταποκριτή Πελοποννήσου στο Star Channel (1995, 1998) και πλήθος συνεργασιών με γνωστά έντυπα, όπως το «Έθνος», το «Ελληνικό Πανόραμα» και η «Αναγέννηση Άργους».
Η βάση της πολύπλευρης δραστηριότητάς του τέθηκε στη Γερμανία, όπου σπούδασε Οικονομία και Πολιτική στην Ανωτάτη Σχολή HWP του Αμβούργου, λαμβάνοντας το πτυχίο του το 1984. Ήδη από τα νεανικά του χρόνια ανέπτυξε έντονη πολιτική και συνδικαλιστική δράση, ιδρύοντας φοιτητικές παρατάξεις, τόσο ελληνικές (ΑΣΕΦΑ, Αυτόνομη Συσπείρωση Ελλήνων Φοιτητών Αμβούργου)- Παράταξη της Β` Πανελλαδικής του Ρήγα Φεραίου- και την Φοιτητική παράταξη των Οικολόγων Εναλλακτικών Αμβούργου (Gal-hochschulgruppe), συμμετέχοντας ενεργά στο αναδυόμενο ευρωπαϊκό οικολογικό κίνημα. Η βαθιά του γνώση της γερμανικής γλώσσας και κουλτούρας (την οποία δίδαξε και επαγγελματικά στη Λαϊκή Επιμόρφωση) μετουσιώθηκε αργότερα σε σημαντική δράση διπλωματίας πόλεων. Είναι ιδρυτής του Συλλόγου Γερμανόφωνων Αργολίδας «Φιλία» και ιδρυτικό μέλος του Ομίλου Φίλων Ομογενών και Φιλελλήνων στο Άργος, ενώ έχει εκπροσωπήσει επανειλημμένα την τοπική αυτοδιοίκηση σε κρίσιμες ελληνογερμανικές αποστολές στο Μόναχο (München), το Όττομπρουν (Ottobrunn) και το Έρντιγκ (Erding) στην συνέλευση δημάρχων Γερμανίας Ελλάδας (Deutsch-Griechische Versammlung), για τη σύσφιξη των διακρατικών σχέσεων.
Αποκορύφωμα της ερευνητικής του δημοσιογραφίας και της διεθνούς του δικτύωσης αποτέλεσε το 2015 η παγκόσμιας απήχησης συνέντευξη με το γερμανικό ζεύγος Ludwig Zacaro και Nina Lahge. Το ρεπορτάζ για την πρωτοβουλία τους να καταβάλουν στο Ναύπλιο το μερίδιο που τους αναλογούσε από τις πολεμικές αποζημιώσεις, ανέτρεψε τα δεδομένα στη Γερμανία, επηρέασε θετικά την πολιτική του κρατικού καναλιού ZDF υπέρ της Ελλάδας και δρομολόγησε την πρόθεση βράβευσής του από το Προεδρείο της Ελληνικής Βουλής.
Πέρα από τη δημοσιογραφία, ο Άκης Ντάνος διακρίνεται για την αδιάλειπτη κοινωνική του προσφορά. Είναι ιδρυτικό μέλος ιστορικών φορέων της Πολιτικής Οικολογίας στην Ελλάδα, ενώ καθόρισε τις τοπικές εξελίξεις διεκδικώντας επιτυχώς μέσω ασφαλιστικών μέτρων την προστασία του υγροτόπου Ναυπλίου-Νέας Κίου (2004), στηρίζοντας έμπρακτα την επαναλειτουργία του τρένου στο Άργος (1992) και τη δημιουργία του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου (1990). Η αλληλεγγύη του προς τους ευπαθείς αποδεικνύεται από τη διδασκαλία του για την επανένταξη κρατουμένων στις αγροτικές φυλακές Τίρυνθας (1998) και την ίδρυση της Ελευθεριακής βιβλιοθήκης και δωματίου φιλοξενίας αστέγων στο Άργος (2014). Το έργο του συμπληρώνεται από πλούσια εκδοτική δραστηριότητα με τη συνέκδοση σημαντικών τοπικών ιστορικών πονημάτων, όπως το «Άγνωστο Άργος», οι «Αργολικές Διαδρομές» και το «Όπου η Πίστη συναντά την Ιστορία».
Συμμετείχε σε διάφορα ελληνικά και ευρωπαϊκά πολιτικά και οικολογικά φόρα ως ομιλητής, όπως στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ το οποίο πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα από τις 4 έως τις 7 Μαΐου 2006.
Ό Άκης (Μιχαήλ –Κωνσταντίνος) Ντάνος, κατάγεται από προεπαναστατική οικογένεια του Άργους. Γεννήθηκε στις 2 Μαϊου του 1958 και είναι πατέρας ενός αγοριού από τον γάμο του με την +Μαρία Πλέσσα.
