Στο προηγούμενο άρθρο μου «Μια τρύπα πετρέλαιο» («Αναγνώστης Πελοποννήσου», σελ. 8, 2026-03-05), αναφερόμουν στο ενεργειακό μέρος εξήγησης ενός πολέμου που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ από την Βολιβία για να καταλήξουν στο Ιράν και το πρόβλημα που θα συναντούσαν από την εδραίωση του καθεστώτος των Μουλάδων για κοντά 40 χρόνια.
Δυο βδομάδες μετά φτάσαμε, μέρος της Ελληνικής αριστεράς, να υμνεί τον αγώνα των μουλάδων εγκληματιών, οι οποίοι στις αρχές του έτους σκότωσαν περισσότερους Ιρανούς, από τις συμμαχικές βόμβες, που διαμαρτύρονταν για την φτώχια-με πλαφόν και με δόσεις ακόμα και τα όσπρια.
Η Αμερικανική πλευρά με τους συμμάχους της για να τιμωρήσει τους Μουλάδες, σκότωσε 160 μαθήτριες ενός γυμνασίου και τα παιδάκια ενός αθλητικού κέντρου. Η ηθική του Ιμπεριαλισμού, ισότιμη της ηθικής των μουλάδων. Ο δήθεν εξανθρωπισμός της Δύσης μετρά πάνω από 1 εκατομμύριο νεκρούς σε Λιβύη, Αφγανιστάν, Λίβανο και στο Ιράκ χωρίς να προσθέσουμε τους νεκρούς από τους βομβαρδισμούς του Ισραήλ. Αποτέλεσμα μηδέν ή χειρότερα κάτω από το μηδέν αφού στις χώρες αυτές όχι μόνο δεν εκδημοκρατίστηκε ο πολιτικός βίος, αλλά οι χώρες αυτές σπαράζονται από εμφυλίους και γίνονται ευάλωτες στα επενδυτικά σχέδια οποιουδήποτε τους «πουλήσει» προστασία.
Το ενεργειακό ήταν η αφορμή, είναι όμως πραγματικά η αιτία; Σε έναν κόσμο που τα ενεργειακά αποθέματα παγκοσμίως όλο και λιγοστεύουν επικρατεί η λογική της κατοχής και συγκέντρωσης ενεργειακών πηγών στα χέρια μεγάλων ενεργειακών εταιρειών για να μην πούμε ενεργειακών τραστ, που καθορίζουν το κόστος παραγωγής παγκοσμίως.Είναι όμως το πετρέλαιο η μοναδική ενεργειακή πηγή; Φυσικά και όχι. Η ατομική ενέργεια, αν και απορριπτέα για τους κινδύνους που μπορεί να επιφέρει στον άνθρωπο και στο φυσικό περιβάλλον, η αιολική και θαλάσσια ενέργεια, καθώς και τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια αποτελούν το επόμενο στάδιο ενεργειακών πηγών πριν φτάσουμε και σε άλλες πηγές, ίσως περισσότερο ενεργοβόρες πηγές.
Αφού υπάρχουν όμως τόσες πηγές ενέργειας, γιατί αυτή η ψευτο-ηθική της «εργοτεχικής αποικιοκρατικής πειρατείας» (δανείζομαι την φράση από το Avanti του 1911) των πετρελαιοπηγών; Η απάντηση βρίσκεται μέσα στην καρδιά του καπιταλισμού και αφορά την μείωση των ανταγωνιστών και την συγκέντρωση σε και λιγότερα χέρια της παραγωγής.
Ο ανταγωνισμός της Κίνας, της Ιαπωνίας και της Ρωσίας κατά κύριο λόγο είναι οι μελλοντικοί εχθροί των αμερικανικών ολιγοπωλίων, αλλά περισσότερο, ο βραχνάς των ΗΠΑ είναι η ΕΕ. Με άξονα το ενεργειακό η ΕΕ οδηγείται σε κρίση. Τα οικονομικά συμφέροντα της Γερμανίας και της Γαλλίας αρχίζουν να αισθάνονται την απειλή, ενώ ήδη η Ισπανία προσπάθησε να αποστασιοποιηθεί από τον πόλεμο στο Ιράν, αλλά τελικά υπέκυψε στις πιέσεις. Για την Ελλάδα, βέβαια ούτε συζήτηση. Μας λείπει μόνο η επιγραφή «χώρα υπό συνεχιζόμενη, από την επικράτηση των δυνάμεων της ΑΝΤΑΤ, κατοχή».
Οι ΗΠΑ και η ΕΕ εμφανίζονται συχνά ως δύο από τις “Μεγάλες Δυνάμεις” του διεθνούς συστήματος. Αυτό υπονοεί ότι οι ΗΠΑ βλέπουν την ΕΕ ως σημαντικό παγκόσμιο παράγοντα, άλλοτε σύμμαχο, άλλοτε ανταγωνιστή σε οικονομικά ή ενεργειακά ζητήματα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για λυκοφιλία, αντίστοιχη με την Ρωσία. Για τις ΗΠΑ, την Ρωσία και την Κίνα, οι πόλεμοι αυτοί αποτελούν παράλληλα πρόβα του πολεμικού τους υλικού καθώς και της υψηλής τεχνολογίας που το συνοδεύει. Όταν οι υπερδυνάμεις θα έχουν βγάλει τα συμπεράσματά τους τότε θα φανεί η «πρόβα νυφικού» την οποία θα κληθούμε εμείς οι βάτραχοι να πληρώσουμε στον βάλτο των βουβαλιών.
