Είναι σε όλους ξεκάθαρο πως η επέμβαση των ΗΠΑ στο ΙΡΑΝ ήταν συνέχεια της Βολιβίας και με στόχο την Κίνα και την Ιαπωνία που έχουν μπει στο ρουθούνι της αμερικανικής παραγωγής. 

Του Άκη Ντάνου

Το αφήγημα της επιστροφής στην Δημοκρατία δεν γίνεται πιστευτώ ούτε στον πολιτικό χώρο του Τραμπ, πόσο μάλλον στην ΕΕ της Ελλάδας φυσικά εξαιρουμένης και με οσφυοκαμψία από το προσκύνημα της αμερικανικής υπερδύναμης.

Δολοφονία του θρησκευτικού ηγέτη του ΙΡΑΝ Αλί Χαμενεΐ, έχει υπερεκτιμηθεί σε τέτοιο βαθμό που αγνοεί κανείς την συσπείρωση που μπορεί να προκαλέσει. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλοί πλήρωσαν πολύ ακριβά το ότι του αντιτάχθηκαν και πολλοί από αυτούς με τη ζωή τους. Ο λαός του ΙΡΑΝ πλήρωσε και πληρώνει την επιβολή των Μουλάδων στο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα του ΙΡΑΝ. Η ελληνική αριστερα μη δυνάμενη να κατανοήσει πολιτικά τα γεγονότα, έτρεχε όπως πάντα άκριτα να σταθεί υπέρ αυτών που ανέτρεψαν τότε το σάπιο και διευθαρμένο καθεστός του Σάχη, όπως σήμερα μέσα τους πανηγυρίζουν για την όποια ήττα του αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού από τα ΙΡΑΝικά όπλα. Όπως τότε έστι και τώρα, ανικανη η αριστερά να αντιπαρατεθεί στα Ιμπεριαλιστικά σχέδια πανυγυρίζει ήττες του εχθρού και έμμεσα νίκες ενός ακόμα χειρότερου εχθρού που λέγεται καπιταλιστικό θρησκευτικό κράτος.

Ας δούμε όμως πως ήρθε στην εξουσία του ΙΡΑΝ ο Αλί Χαμεϊνί στην θέση του Χομεϊνί: Πριν από 37 χρόνια, ο τότε πρόεδρος του κοινοβουλίου Αλί Ακμπάρ Χασέμι Ραφσαντζάνι ήταν η βασική φιγούρα στο «Συμβούλιο των Εμπειρογνωμόνων» και, ως εκ τούτου, ο πιο ισχυρός άνδρας του συστήματος: με κόλπα και ψέματα ανέβασε τον Αλί Χαμενεΐ στην κορυφή. Το «Συμβούλιο των Εμπειρογνωμόνων» εξέλεξε αρχικά τον Χαμενεΐ μόνο ως προσωρινό ηγέτη. Ωστόσο, αυτός έγινε μόνιμος δικτάτορας και κυβέρνησε για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες.

Σύμφωνα με το Σύνταγμα, δεν θα έπρεπε να είναι ηγέτης της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Ήταν ένας δευτερεύων κληρικός, όχι λόγιος, γεγονός που θα του εμπόδιζε την άνοδο στην κορυφή του συστήματος που ονομάζεται «κυριαρχία των λογίων» (ولاﯾتفقﯿﮫ).

Ο Χαμενεΐ έκτοτε κυβέρνησε ως ανώτατος ηγέτης της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν για 37 χρόνια και οδήγησε τη χώρα του στην απομόνωση και την καταστροφή. Τώρα, με το θάνατο του δικτάτορά του, το Ιράν βρίσκεται σε ένα σημαντικό σημείο καμπής στην ιστορία του. Κάτι που οι Ιρανοί περιμένουν εδώ και γενιές. Και για το οποίο χιλιάδες άνθρωποι έδωσαν τη ζωή τους στις αρχές του έτους.

Τι συμβαίνει όμως στο βομβαρδισμένο ΙΡΑΝ; Γιατί δεν ανατρέπεται το θεοκρατικό καθεστώς; Απλούστατα, για τον ίδιο λόγο που οι Ταλιμπάν επικράτησαν στο τέλος στο Αφγανιστάν, κάνοντας τις δύο τότε υπερδυνάμεις, αρχικά την Σοβιετική Ένωση και μετά τις ΗΠΑ να βιώσουν ένα νέο Βιετνάμ. Ένα πολιτικό- θρησκευτικό σύστημα στα 37 χρόνια δικτατορίας του έχει μεγαλώσει και μπολιάσει γενιές με τις απόψεις του και όσο αυτές συνδέονται με την πίστη του ανθρώπου στον θεό είναι δύσκολο να ανατραπούν. Φυσικά τις ΗΠΑ λίγο τις ενδιαφέρει το πολιτικό σύστημα και πολύ περισσότερο οι άνθρωποι.

Όπως και να έχει αυτή η επίθεση σε μια χώρα, πέρα από την συσπείρωση των καθεστωτικών δημιουργεί τις προϋποθέσεις ενός εμφυλίου που ασχέτως ποιος θα είναι ο νικητής θα θρηνήσει η χώρα πολλούς νεκρούς και ίσως και διαμελισμό σε μικρότερα κρατίδια όπως έγινε και με την Γιουγκοσλαβία στην γειτονιά μας.

Τελικά τα πηγάδια των πετρελαιοπηγών γεμίζουν με αίμα.