Όσο ο σπόρος του Νοέμβρη ζει, τόσο θα κινδυνεύει το κράτος
Όσο περνούν τα χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου τόσο θα γίνεται και πιο ξεκάθαρος ο λόγος θεσμοποίησης των αγώνων του. Η τότε σύγχρονη αστική λεχόνα, το ΠΑΣΟΚ φρόντισε να απαλειφθεί ο ταξικός χαρακτήρας των τελευταίων ημερών του Πολυτεχνείου και έκρυψε τα πάντα κάτω από τον εθνικό μανδύα των αγώνων. Την κίνηση αυτή αγκάλιασε με περίσσεια αγάπη η αστική τάξη και από συνοδοιπόρος της χούντας αναβαθμίστηκε σε δεκανίκι της λεγόμενης “δημοκρατίας”.
Δεξιοί, Αριστεροί, Κεντρώοι, όλα τα μαγαζάκια του κοινοβουλευτισμού πλην των φασιστών που διεκδικούν το κράτος για πάρτυ τους, μετέτρεψαν την ημέρα που το κράτος, το κράτος υπό την χούντα αισθάνθηκε να χάνει τα χαλινάρια της εξουσίας, επιστράτευσε τα Τανκς για να προασπιστεί τη θέση του, σε μια μέρα αόριστης και αόρατης δημοκρατίας ως προβιά του κοινοβουλευτισμού.
Ο κίνδυνος δεν προήρχετο από μια συστάδα φοιτητών που διαχώρησαν την θέση τους από το πείραμα Μαρκεζίνη που είχε αποδεχτεί η κομμουνιστική αριστερά και το κέντρο, αλλά από τον κόσμο που συμμετείχε ενεργά τις τελευταίες μέρες της κατάληψης του Πολυτεχνείου κι αυτό ίσως αποτελεί απάντηση γιατί ήταν περισσότεροι οι έξω από το Πολυτεχνείο νεκροί και τραυματίες από τους εγκλείστους.
Η παρουσία κόσμου, τα εργατικά αιτήματα, η κινητοποίηση των αγροτών είχαν καταλυτική επίδραση στο πνεύμα των συνελεύσεων της τελευταίας μέρας της κατάληψης του Πολυτεχνείου. Για να θυμηθούμε τον παλιό Νιόνιο, όταν τραγουδούσε την συγκέντρωση της ΕΦΕΕ: “Η πλατεία είναι γεμάτη κι απ’ το πρόσωπό σου κάτι έχει σωθεί στον αγώνα του συντρόφου, στην αγωνία αυτού του τόπου για ζωή στα παιδιά και τους εργάτες, στους πολίτες, στους οπλίτες, στα πλακάτ και τη σκανδάλη που χτυπά, η συγκέντρωση ανάβει κι όλα είναι συνειδητά”.
Μια από τις τρομερές δυνατότητες του Καπιταλισμού είναι και η ικανόατητα της ιδιοποίησης. Όπως σε ότι έχει σχέση με το κέρδος, έτσι και σε ότι έχει σχέση με τις ιδέες, ο καπιτλισμός το οικοιοποιείται πριν το ιδιοποιηθεί. Στην καπιταλιστική κοινωνία, η ιδιοποίηση ακόμα και των πνευματικών προϊόντων -γιατι ως ιδεολογικό πρωϊόν πρέπει να ειδοθει τουλάχιστον η τελευταία μέρα του Πολιτεχνείου 73- γίνεται μέσω της ιδιοκτησίας- οικιοποίησης των αιτημάτων. Ελευθερία, κοινωνική δικαιοσύνη, παλαιοί λόγοι εξεγέρσεων κατά τους αιώνες χάνουν με τα χρόνια την αξία τους και μετατρέπονται από τους κρατούντες σε σκήπτρα επιβολής της Κυριαρχίας τους. Από το Pax Romana στο Pax Americana μισό τσιγάρο δρόμος. Όταν ήδη από αρχές της δεκαετίας του80 έκαναν την εμφανισή τους τα ΚΝΑΤ και το ΠΑΣΟκικό ¨Με ΜΑΤ και ΜΕΑ για μια Ελλάδα νέα”, δονούσε τον αέρα των συνελεύσεων ήδη ήταν πολύ αργά.
Η αρχομανία είχε ήδη εισχωρήσει στο αίμα πολλών συμμετεχόντων στα γεγονότα του Πολυτεχνείου του `73 και ο δρόμος της προδοσίας των αγώνων, άρχισε να γίνεται τραχύς μέχρι την ασφαλτόστρωσή του από το πολιτικό σύστημα με διακρίσεις, υπουργοποιήσεις και υποσχέσεις.. Όμως πως μπορείς να οικειοποιηθείς τα αιτήματα όπως “κάτω το κράτος” που αποτέλεσαν ένα συνειδητό μέρος των τελευταίων συνελεύσεων. Εδώ είναι ο βραχνάς του αστισμού. Την δικαιοσύνη, την κοινωνική παροχή, την ελευθερία μπορεί να τις μεταφράσει όπως θέλει, αλλά ένα δομικό αίτημα που αμφισβητεί την ίδια του την ύπαρξη δεν μπορεί να το οικειοποιηθεί ποτέ, εκτός και αν πράγματι “ο καπιταλισμός κουβαλούσε μαζί το σχοινί που θα κρεμαστεί”, που έλεγε ο Μπάρμπα Κάρολος και ο καπιταλισμός τον διάψευσε.
Όσο επομένως το Πολυτεχνείο παραμένει σπόρος ἐξεγέρσεων, τόσο το Κράτος θα κινδυνεύει, αρκεί η αριστερά να πάψει να γίνεται το “ζιζανιοκτόνο των ταξικών αγώνων” στα χέρια του κράτους.
Από τον Άκης Ντάνος
Ο Άκης Ντάνος είναι ένας καταξιωμένος δημοσιογράφος, αρθρογράφος και ενεργός πολίτης, με πάνω από τρεις δεκαετίες μαχητικής παρουσίας στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, κυρίως της Αργολίδας αλλά και της Γερμανίας. Αποτελεί ιστορικό στέλεχος, πρώην συνιδιοκτήτης και αρχισυντάκτης (1997-2018) της εφημερίδας «Αναγνώστης Πελοποννήσου» και του ενημερωτικού portal anagnostis.org, έχοντας ταυτίσει το όνομά του με την έγκυρη τοπική ενημέρωση. Παράλληλα, από το 2018 έως και το 2025, προσέφερε τις υπηρεσίες του ως δημοσιογράφος στο Γραφείο Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων του Δήμου Ναυπλιέων. Η επαγγελματική του πορεία περιλαμβάνει πρωτοποριακά βήματα, όπως η συνεργασία του με την Βερολινέζικη Εφημερίδα «DIE NEUE» το 1981, η έκδοση της Ελληνόφωνης εφημερίδας «Αυτονομία» στο Αμβούργο, η ίδρυση, αρχισυνταξία και παραγωγή της πρώτης πολιτικής ραδιοφωνικής εκπομπής στην Αργολίδα στο «Ελεύθερο Ραδιόφωνο Άργους» (1988-1997), η θέση του ανταποκριτή Πελοποννήσου στο Star Channel (1995, 1998) και πλήθος συνεργασιών με γνωστά έντυπα, όπως το «Έθνος», το «Ελληνικό Πανόραμα» και η «Αναγέννηση Άργους».
Η βάση της πολύπλευρης δραστηριότητάς του τέθηκε στη Γερμανία, όπου σπούδασε Οικονομία και Πολιτική στην Ανωτάτη Σχολή HWP του Αμβούργου, λαμβάνοντας το πτυχίο του το 1984. Ήδη από τα νεανικά του χρόνια ανέπτυξε έντονη πολιτική και συνδικαλιστική δράση, ιδρύοντας φοιτητικές παρατάξεις, τόσο ελληνικές (ΑΣΕΦΑ, Αυτόνομη Συσπείρωση Ελλήνων Φοιτητών Αμβούργου)- Παράταξη της Β` Πανελλαδικής του Ρήγα Φεραίου- και την Φοιτητική παράταξη των Οικολόγων Εναλλακτικών Αμβούργου (Gal-hochschulgruppe), συμμετέχοντας ενεργά στο αναδυόμενο ευρωπαϊκό οικολογικό κίνημα. Η βαθιά του γνώση της γερμανικής γλώσσας και κουλτούρας (την οποία δίδαξε και επαγγελματικά στη Λαϊκή Επιμόρφωση) μετουσιώθηκε αργότερα σε σημαντική δράση διπλωματίας πόλεων. Είναι ιδρυτής του Συλλόγου Γερμανόφωνων Αργολίδας «Φιλία» και ιδρυτικό μέλος του Ομίλου Φίλων Ομογενών και Φιλελλήνων στο Άργος, ενώ έχει εκπροσωπήσει επανειλημμένα την τοπική αυτοδιοίκηση σε κρίσιμες ελληνογερμανικές αποστολές στο Μόναχο (München), το Όττομπρουν (Ottobrunn) και το Έρντιγκ (Erding) στην συνέλευση δημάρχων Γερμανίας Ελλάδας (Deutsch-Griechische Versammlung), για τη σύσφιξη των διακρατικών σχέσεων.
Αποκορύφωμα της ερευνητικής του δημοσιογραφίας και της διεθνούς του δικτύωσης αποτέλεσε το 2015 η παγκόσμιας απήχησης συνέντευξη με το γερμανικό ζεύγος Ludwig Zacaro και Nina Lahge. Το ρεπορτάζ για την πρωτοβουλία τους να καταβάλουν στο Ναύπλιο το μερίδιο που τους αναλογούσε από τις πολεμικές αποζημιώσεις, ανέτρεψε τα δεδομένα στη Γερμανία, επηρέασε θετικά την πολιτική του κρατικού καναλιού ZDF υπέρ της Ελλάδας και δρομολόγησε την πρόθεση βράβευσής του από το Προεδρείο της Ελληνικής Βουλής.
Πέρα από τη δημοσιογραφία, ο Άκης Ντάνος διακρίνεται για την αδιάλειπτη κοινωνική του προσφορά. Είναι ιδρυτικό μέλος ιστορικών φορέων της Πολιτικής Οικολογίας στην Ελλάδα, ενώ καθόρισε τις τοπικές εξελίξεις διεκδικώντας επιτυχώς μέσω ασφαλιστικών μέτρων την προστασία του υγροτόπου Ναυπλίου-Νέας Κίου (2004), στηρίζοντας έμπρακτα την επαναλειτουργία του τρένου στο Άργος (1992) και τη δημιουργία του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου (1990). Η αλληλεγγύη του προς τους ευπαθείς αποδεικνύεται από τη διδασκαλία του για την επανένταξη κρατουμένων στις αγροτικές φυλακές Τίρυνθας (1998) και την ίδρυση της Ελευθεριακής βιβλιοθήκης και δωματίου φιλοξενίας αστέγων στο Άργος (2014). Το έργο του συμπληρώνεται από πλούσια εκδοτική δραστηριότητα με τη συνέκδοση σημαντικών τοπικών ιστορικών πονημάτων, όπως το «Άγνωστο Άργος», οι «Αργολικές Διαδρομές» και το «Όπου η Πίστη συναντά την Ιστορία».
Συμμετείχε σε διάφορα ελληνικά και ευρωπαϊκά πολιτικά και οικολογικά φόρα ως ομιλητής, όπως στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ το οποίο πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα από τις 4 έως τις 7 Μαΐου 2006.
Ό Άκης (Μιχαήλ –Κωνσταντίνος) Ντάνος, κατάγεται από προεπαναστατική οικογένεια του Άργους. Γεννήθηκε στις 2 Μαϊου του 1958 και είναι πατέρας ενός αγοριού από τον γάμο του με την +Μαρία Πλέσσα.
