Σε μια συνέντευξη – ποταμό, ο Λουδοβίκος των Ανωγείων, ο καλλιτέχνης που έχει συνδέσει το όνομά του με την ψυχή και τον πολιτισμό της Κρήτης, ανοίγει την καρδιά του μιλώντας στην Ευτυχία Θεμελή και αποκαλύπτει τη φιλοσοφία που διατρέχει την τέχνη και τη ζωή του. Στα Ανώγεια της Κρήτης, το χωριό όπου κατοικεί, ο καλλιτέχνης βρίσκει την πηγή της έμπνευσής του. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, τα Ανώγεια είναι ένας τόπος όπου «ανεβαίνεις μόνο», με ανθρώπους που έχουν «λίγα λόγια και μεγάλο βλέμμα»
Ο καλλιτέχνης περιγράφει τον τόπο του ως έναν αυτόνομο χώρο, που αντλεί τη δύναμή του από τον ίδιο τον εαυτό του και όχι από εξωτερικά δάνεια.
Η μουσική, η ποίηση και ο χορός των Ανωγείων αποδίδονται στον «ελεύθερο χρόνο» που είχαν πάντα οι άνθρωποι εκεί, καθώς μέσα από την τέχνη αυτή, μπορούσαν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, ειδικά τον έρωτα.
Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη
Για να παρακολουθήσετε ολόκληρη τη συζήτηση του Λουδοβίκου των Ανωγείων με την δημοσιογράφο Ευτυχία Θεμελή στην γραφική πλατεία των Ανωγείων, δείτε το παρακάτω βίντεο:
Η Τέχνη, ο Έρωτας και ο Άγιος Υάκινθος
Ο Λουδοβίκος των Ανωγείων περιγράφει το δικό του έργο, λέγοντας ότι δεν το δημιουργεί για να αρέσει στους άλλους, αλλά για να εκφράσει την ψυχή του. Για αυτόν, η τέχνη έχει έναν βαθύτερο σκοπό. Τονίζει ότι «ο χρόνος συνομιλεί μόνο με την ποιότητα» και ότι ένα έργο έχει διάρκεια μόνο αν ο στίχος του έχει διαχρονική αξία. Ειδικά για την αγάπη, επισημαίνει με ιδιαίτερο τρόπο ότι «δεν είναι κάτι που περιγράφεται εύκολα με λόγια, αλλά δείχνεται με βλέμματα».
Στο πλαίσιο αυτό, ο καλλιτέχνης μιλά για τον Άγιο Υάκινθο, τον οποίο δημιούργησε ως τον άγιο της αγάπης και του έρωτα, για να αντικαταστήσει τον Άγιο Βαλεντίνο. Για τον ίδιο, ο έρωτας δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα, αλλά μια «εντολή του Θεού», ο τρόπος με τον οποίο συνεχίζεται η ζωή.
Ποίηση χωρίς σύνορα
Ο Λουδοβίκος των Ανωγείων αναφέρεται επίσης στην παγκόσμια απήχηση της ποίησης και της τέχνης. Παρομοιάζει την ποίηση της Κρήτης, τη μαντινάδα, με τα γιαπωνέζικα χαϊκού, τα ισπανικά φλαμένγκο και τα πορτογαλικά φάντο, υπογραμμίζοντας ότι η αληθινή τέχνη δεν γνωρίζει γεωγραφικά σύνορα.
Η ποιότητα ως διαχρονική αξία
Πέρα από τη σύνδεσή του με τον τόπο, ο Λουδοβίκος των Ανωγείων δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη διαχρονική αξία της τέχνης, τονίζοντας ότι «ο χρόνος συνομιλεί μόνο με την ποιότητα». Η πραγματική αξία ενός έργου, όπως εξηγεί, δεν βρίσκεται στην πρόσκαιρη αποδοχή, αλλά στην ικανότητά του να αντέχει στον χρόνο. «Αν ο στίχος του έχει διαχρονική αξία, τότε έχει και το έργο. Αν δεν έχει, ο χρόνος το σβήνει» αναφέρει χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι η αλήθεια και η ποιότητα είναι οι μόνες παράμετροι που καθορίζουν τη διάρκεια μιας δημιουργίας.
Για τον ίδιο, η αγάπη δεν είναι απλώς μια έννοια, αλλά μια βαθιά, σιωπηλή επικοινωνία: «Η αγάπη είναι η σιωπή που ακούγεται, δεν είναι τα λόγια». Ο Λουδοβίκος επιμένει ότι ο έρωτας εκφράζεται με τρόπο πιο ουσιαστικό από τις λέξεις, τονίζοντας ότι «τον έρωτα δεν τον περιγράφεις, τον δείχνεις με το βλέμμα σου».
Η φιλοσοφία του αυτή επεκτείνεται και στην ίδια τη ζωή. Ο καλλιτέχνης θεωρεί ότι η ουσία του ανθρώπου βρίσκεται στην ικανότητά του να δέχεται τόσο την ομορφιά όσο και την ασχήμια: «Όταν πάψει να σε συγκινεί η ομορφιά και όταν πάψει να σε διδάσκει η ασχήμια, έχεις πεθάνει». Με αυτή τη φράση, υποδηλώνει ότι η ευαισθησία και η αποδοχή της ανθρώπινης εμπειρίας, σε όλες της τις εκφάνσεις, είναι απαραίτητες για να αισθάνεται κανείς ζωντανός.
Ο Λουδοβίκος Των Ανωγείων, ολοκληρώνει τη συνέντευξη στο anagnostis.org και την Ευτυχία Θεμελή, με ένα δυνατό μήνυμα προς όλους, τονίζοντας ότι «κάθε άνθρωπος πρέπει να γυρίσει στον τόπο του», μια φράση που συμπυκνώνει τη φιλοσοφία του για την αξία της επιστροφής στις ρίζες.
