Αυτό το παραμύθι με το διυλιστήριο του Αναβάλου θα τραβήξει πολύ και δεν θα έχει αίσιο τέλος. Η κακιά μάγισσα θα αυξάνει διαρκώς τα νιτρικά τα οποία από 300, όταν μάντρωσαν την εκβολή, έχουν ξεπεράσει σήμερα τις 3000 χιλιάδες μονάδες. Τότε δεν έκανε καν για τα χωράφια, σήμερα κάνει να πιούμε και να μαγειρέψουμε!
Άρθρο του Άκη Ντάνου
Ξαφνικά ανακαλύψαμε την κλιματική αλλαγή, αφού το είπε και η κυβέρνηση. Τόσες δεκαετίες πριν που προειδοποιούσαν οι οικολόγοι, ήτανε «γραφικοί τύποι» βλέπετε. Βγαίνει ο καθένας τώρα και υπόσχεται την λύση με εργοστάσιο αφαλάτωσης. Ξέρει άραγε πόσο κοστίζει; Ή δεν ξέρει και ρίχνει πυροτεχνήματα ή σκέπτεται να σας αυξήσει το κόστος του νερού σε σημείο που θα σκέπτεστε κάθε γουλιά που θα πίνετε. Κόμπος στο λαιμό μας θα μας κάθετε, αλλά εσείς συνεχίστε να ελπίζετε, πως τα κόμματα, οι επικεφαλής των παρατάξεων και κάθε είδους επικεφαλής, είναι απόγονοι των «Ιλλουμινάτων», οπότε σαν πεφωτισμένοι θα ξέρουν να πάρουν την σωστή λύση.
Οι κύκλοι της λειψυδρίας
Αυτό που ξέρουμε εμείς οι πολίτες είναι ότι από την δεκαετία του 1980 το πρόβλημα της λειψυδρίας διαρκώς οξύνεται. Αρχικά είχαμε κάποιες περιοδικές λειψυδρίες ανά 8 χρόνια περίπου. Ο κύκλος τους άρχισε σιγά σιγά να επαναλαμβάνεται δραματικά συχνότερα. Τα έργα αποξήρανσης της Κανδύλας, οι συνεχιζόμενες επιδράσεις στην Στυμφαλία, η εμφιάλωση του νερού της Στυμφαλίας, η ύδρευση της Κορίνθου από τα νερά της, ίσως και το τούνελ του Αρτεμισίου, οι αμέτρητες γεωτρήσεις στον Αργολικό Κάμπο, η καλλιέργειες στις πλαγιές των βουνών, η τουριστική αύξηση και πολλά ακόμη αύξησαν την ζήτηση νερού χωρίς καμιά πολιτική αναζήτησης αντιστοίχων ποσοτήτων ώστε να μην διαταραχτεί το Status Quo των μέχρι τότε αποθεμάτων.
Από τις «πατουλιές» και τα σχετικά μαντράκια που είχε προτείνει ο Μανώλης Γλέζος στο Άργος, έως ακόμα και τα ανασχετικά των Χειμάρρων φράγματα που είχαν προτείνει επιστήμονες σε ημερίδα στο Εμπορικό Επιμελητήριο, δεν έγινε καμιά προσπάθεια για την ανάκτηση των απωλειών των υδάτων. Αρκέστηκαν όλοι στην εύκολη λύση που λέγεται Ανάβαλος, αφού στον καπιταλισμό όσο μεγαλύτερο είναι το κόστος ενός έργου, τόσο μεγαλύτερο είναι και το κέρδος και ο Ανάβαλος από την «σύλληψη των νερών του» μέχρι σήμερα έχει στοιχίσει κρατικούς προϋπολογισμούς, που αν έπεφταν στον δημόσιο κορβανά ίσως να είχαμε αποφύγει και την οικονομική κρίση.
Αλλά είπαμε, όσο ακριβότερη η επένδυση, τόσο υψηλότερο το κέρδος, μόνο που το όφελος διαρκώς μειώνεται για μας τους απλούς πολίτες – πελάτες των εταιριών ύδρευσης. Και ο Ανάβαλος ήταν ακριβός πριν την έλλειψη πόσιμου νερού.
Τα υπέρ και τα κατά της αφαλάτωσης
Ας δούμε λοιπόν τι λέει η τεχνητή νοημοσύνη, αφού η ανθρώπινη παραφρονεί:
«Η αφαλάτωση είναι μια τεχνολογία που αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη σημασία, ειδικά σε περιοχές με έντονη λειψυδρία όπως τα ελληνικά νησιά. Ας δούμε τα βασικά πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα της:
Πλεονεκτήματα
-Αύξηση πρόσβασης σε πόσιμο νερό: Παρέχει καθαρό νερό σε περιοχές με περιορισμένους υδάτινους πόρους.
-Ανεξαρτησία από βροχοπτώσεις: Δεν εξαρτάται από τις καιρικές συνθήκες, κάτι κρίσιμο σε περιόδους ξηρασίας.
-Υποστήριξη τουριστικών περιοχών: Ιδιαίτερα χρήσιμη σε νησιά με αυξημένες ανάγκες λόγω τουρισμού.
-Δυνατότητα εφαρμογής σε μικρή ή μεγάλη κλίμακα: Από μικρές μονάδες για κοινότητες έως μεγάλες εγκαταστάσεις για πόλεις.
Μειονεκτήματα
-Υψηλό ενεργειακό κόστος: Η διαδικασία είναι ενεργοβόρα.
-Οικολογικές επιπτώσεις: Η απόρριψη της άλμης (συμπυκνωμένο αλατόνερο) μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τα θαλάσσια οικοσυστήματα.
-Υψηλό οικονομικό κόστος εγκατάστασης και συντήρησης: Απαιτεί σημαντικές επενδύσεις.
Περιορισμένη απόδοση σε ορισμένες τεχνολογίες: Ορισμένες μέθοδοι είναι λιγότερο αποτελεσματικές ή απαιτούν εξειδικευμένο εξοπλισμό.
Η αφαλάτωση δεν είναι πανάκεια, αλλά μπορεί να αποτελέσει μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής για βιώσιμη διαχείριση των υδάτινων πόρων».
Για να μην τα λέω εγώ που είμαι «προκατειλημμένος» κατά της κεντρικής διαχείρισης έβαλα την AL «να πει» τα αυτονόητα, τα οποία είχαν ειπωθεί, αλλά δεν τα συγκρατήσαμε, όπως ότι, «οι μονάδες αφαλάτωσης του Άργους θα λειτουργούσαν λόγω κόστους μόνο κατά τις περιόδους μεγάλης λειψυδρίας».
Τι έγινε όμως και δεν μπήκε μια κεντρική μονάδα στον Ανάβαλο ώστε να εξυπηρετεί και τις δύο μεγάλες πόλεις; Αρχικά η πρόταση φίλων του τότε βουλευτή Γιάννη Μανιάτη, από το Πολυτεχνείο, για πλωτές μονάδες αφαλάτωσης στον Ανάβαλο, απορρίφθηκε από τους Δήμους, ασυζητητί.
Ένας από τους λόγους που πρόβαλε το Άργος έναντι της ανάληψης πρωτοβουλίας από την Περιφέρεια Πελοποννήσου για συνδιαχείριση των ΔΕΥΑ Άργους και Ναυπλίου, ήταν οι οφειλές της ΔΕΥΑΝ στην ΔΕΥΑΑΡ-Μ, με αποτέλεσμα η δεύτερη να εκφράζει φόβους πως θα μπορούσε να διογκωθεί το χρέος! Έτσι φτάσαμε το Άργος να διαθέτει σε λειτουργία μία μικρή μονάδα και μια άλλη, μεγαλύτερη εκτός λειτουργίας για διαφόρους λόγους! Σαν λύση στα προβλήματα προβάλεται πλέον να είναι η ενοποίηση των ΔΕΥΑ.
Η Ενοποίηση των ΔΕΥΑ
Τι πρόκειται λοιπόν να αλλάξει η ενοποίηση; Τίποτα απολύτως, αφού η πολιτική του ότι έχουμε το ξοδεύουμε και κοιτά από άλλους πόρους να καλύψουμε τις ανάγκες μας παραμένει η ίδια – δεν έχει ακουστεί πρόταση πως θα διαχειρίζονται οι πηγές, δηλαδή, καμιά προστασία και εμπλουτισμός παρά μόνο αφαλάτωση και προετοιμασία ιδιωτικοποίησης.
Ας μας πουν λοιπόν οι μέντορες του Νεοφιλελευθερισμού, γιατί η Γαλλία κρατικοποιεί ξανά την ύδρευση αφού η ιδιωτικοποίηση είναι πανάκια; Όσο πανάκεια ήταν για τις επικοινωνίες που έχουμε τις ακριβότερες παροχές στην Ευρώπη, ή όσο πανάκεια ήταν η ιδιωτικοποίηση του ρεύματος, που ενώ γεμίσαμε τα βουνά μας ανεμογεννήτριες η τιμή του διαρκώς ανεβαίνει.
Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε: Ενοποίηση των ΔΕΥΑ ανά νομό, με διοίκηση που θα εκλέγεται από τους πολίτες απ` ευθείας και δεν θα διορίζεται από τις δημοτικές αρχές. Τα μεγάλα έργα πριν προωθηθούν να ελέγχονται και να εγκρίνονται ή να απορρίπτονται από συνελεύσεις πολιτών. Κατάργηση όλων των ΤΟΕΒ και υπαγωγή τους στην ΔΕΥΑ. Συνεργασία μεταξύ ΔΕΥΑ όμορων Νομών που έχουν κοινές πηγές. Απαγόρευση σε ιδιωτικές επιχειρήσεις να αντλούν νερό, παρά μόνο περισσεύματα αν υπάρξουν, από τις πηγές που προορίζονται για ύδρευση και άρδευση. Διαχείριση των χειμάρρων, κατασκευή μικροφραγμάτων εμπλουτισμού του υπόγειου υδροφορέα. Αλλαγή καλλιεργειών σε λιγότερο υδροβόρες. Απαγόρευση των γεωτρήσεων. Ας μην ξεχνάμε πως το νερό και ο αέρας είναι κοινωνικά αγαθά και δεν είναι ούτε προς ιδιωτικοποίηση, ούτε προς διαχείριση από ιδιώτες.
Ας δεχτούμε πως οι ηγέτες μας είναι ανίκανοι, γιατί αν αποδειχτεί πως τα γνωρίζουν όλα τα πιο πάνω και μας δουλεύουν, είναι καιρός να αρχίσουν να φοβούνται γιατί η δίψα, η πείνα και η δουλοποίηση του λαού οδηγεί πάντα αργά ή γρήγορα σε καταστάσεις ανεξέλεγκτες.
