home design 1800x300 (banner)
ΛακωνίαΤαξίδιαFeatured

Το άγνωστο κάστρο της Μάνης που κανείς δεν ξέρει πότε χτίστηκε (Βίντεο)

Το Kάστρο της Μπαρδούνιας βρίσκεται κοντά στon Άγιο Νικόλαο και έχει κτιστεί πάνω σε έναν βράχο που ξεπροβάλει στην όχθη του ποταμού Σμύνους

Το Kάστρο της Μπαρδούνιας βρίσκεται κοντά στην κωμόπολη Άγιος Νικόλαος που παλαιότερα βρισκόταν  η έδρα του δήμου Σμύνους και έχει κτιστεί πάνω σε έναν βράχο, που ξεπροβάλει στην όχθη του ποταμού Σμύνους. Το πότε χτίστηκε δεν έχει ακόμα σαφώς προσδιοριστεί. Από τα ερείπια του κάστρου διαφαίνεται η βενετσιάνικη τεχνική καθώς και αρκετές μετατροπές που πραγματοποίησαν σε αυτό οι Τούρκοι.

Βαρδούνια ή Μπαρδούνια κατέληξε να ονομάζεται ολόκληρη η περιοχή γύρω από το κάστρο της Βαρδούνιας ή Μπαρδούνιας. Το σύνορο στην περιοχή των Μπαρδουνοχωρίων μεταξύ Μάνης και Οθωμανικής αυτοκρατορίας ήταν πάντοτε το ποτάμι της Μπαρδούνιας ή ο Σμήνος των αρχαίων.

Πλησίον της Μέλισσας βρίσκεται της “στάρας” το γεφύρι, όπου σώζεται το τούρκικο φυλάκιο στην ανατολική πλευρά του ποταμιού. Έξω από τη Μάνη, αλλά στα σύνορά της, για φοβέρα, τοποθετήθηκαν από τους Τούρκους, ανάμεσα σε Έλληνες χριστιανούς, ως αφεντικά τους, οι φοβεροί εξισλαμισθέντες Αλβανοί της Αρκαδίας.

Όμως τα χωριά που ανήκαν στην Μάνη ποτέ οι πρόγονοί μας δεν τα κατέταξαν με τα υπόλοιπα Μπαρδουνοχώρια. Αυτή η συνολική ονομασία για όλα τα χωριά της περιοχής συντελέσθηκε μετά την απελευθέρωση του 1821. Άλλοτε καταγράφονται εκτός Μάνης και άλλοτε εντός, τόσο σε χάρτες, όσο και σε καταστάσεις απογραφών, βενετσάνικων ή άλλων. Σε χάρτη του Ιωάννου Β. Πατσουράκου του 1926, είναι σημειωμένα εντός της Μάνης, μετά την επέκταση των ορίων της το 1680.

Διαβάστε ακόμα

Διάβασε όλες τις ειδήσεις μας στο Google News
Κάνε εγγραφή στο Newsletter

Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter

Οι τελευταίες Ειδήσεις του anagnostis.org από την Πελοπόννησο.
Τι συμβαίνει στην Αργολίδα. Τα νέα σε Άργος, Ναύπλιο, Επίδαυρο, Ερμιονίδα

2 Σχόλια

  1. Το κάστρο είναι χτισμένο βόρεια από το Γύθειο, στην ενδοχώρα, σε περιοχή που πήρε το όνομά της από το κάστρο και λέγεται Μπαρδούνια ή Βαρδούνια (και τα χωριά της, «Μπαρδουνοχώρια»). Η στρατηγική σημασία της τοποθεσίας έγκειται στο γεγονός ότι συνορεύει με τη Μάνη. Οι Οθωμανοί χρειάζονταν το κάστρο στην προσπάθειά τους να περιορίσουν τους ανυπότακτους Μανιάτες. Για τον ίδιο λόγο έφεραν εδώ τουρκικό πληθυσμό και Αλβανούς. Το φυσικό σύνορο με τη Μάνη είναι ο γνωστός από την αρχαιότητα ποταμός Σμήνος, στην όχθη του οποίου είναι χτισμένο το κάστρο. Το ποτάμι λέγεται και ποτάμι της Αγίας Μαρίνας ή ποτάμι της Άρνας ή Μπαρδουνοπόταμος.

    Το Όνομα του Κάστρου
    Η λέξη «Βαρδούνια» πιθανόν να προέρχεται από παραφθορά της λέξης Villeharduine (δηλ. «Βιλεαρδουίνος», το όνομα των ηγετών του Πριγκιπάτου της Αχαΐας). Αυτή η εκδοχή είναι λίγο εξεζητημένη και επιπλέον αυτό θα σήμαινε ότι το κάστρο είναι φράγκικο –που μάλλον δεν είναι. Θεωρείται πιθανότερο η ρίζα της να είναι η ενετική λέξη “bardia” από την ιταλική “guardia”. Βardia σημαίνει «φύλαξη» ή «φρουρά». Εξάλλου έτσι προέκυψαν και οι διάφορες ενετικές βαρδιόλες σε άλλα σημεία της Ελλάδας.
    Οι Ενετοί το κάστρο το έλεγαν Bardugna Castello, όπως προκύπτει από κατάλογο του 1618. Φαίνεται ότι από τότε η ονομασία έμεινε στο κάστρο και στην ευρύτερη περιοχή.
    Τα αρχιτεκτονικά στοιχεία και οι λιγοστές μαρτυρίες σκιαγραφούν την ιστορία του κάστρου ως εξής:
    Το κάστρο ήταν αρχικά βυζαντινό και χτίσθηκε τον 9ο ή 10ο αιώνα. Ανήκε σε ένα δίκτυο οχυρών τα οποία κατασκεύασαν τότε οι Βυζαντινοί μέσα στις σκλαβηνίες, δηλαδή τους σλαβικούς θύλακες που είχαν σχηματιστεί στην Ελλάδα από τον 7ο αιώνα και που από τον 9ο αιώνα και τον καιρό του αυτοκράτορα Νικηφόρου Α’ Λογοθέτη (802-811) οι Βυζαντινοί είχαν ξεκινήσει μια προσπάθεια για να θέσουν υπό τον έλεγχό τους.
    Επί φραγκοκρατίας, μετά το 1204, το κάστρο πέρασε στην κατοχή των Φράγκων και στο τέλος του 13ου αιώνα (μάλλον το 1296) περιήλθε στη δικαιοδοσία των Βυζαντινών του Δεσποτάτου του Μοριά.
    Όταν οι Τούρκοι πήραν όλα τα κάστρα του Μοριά το 1460, πήραν και το κάστρο της Μπαρδούνιας. Δεν το κράτησαν όμως για πολύ.

    Για ένα διάστημα κατά τον Α’ Βενετοτουρκικό πόλεμο (1463-1479), το κάστρο ήταν υπό ενετικό έλεγχο.

    Το κάστρο υπήρξε οι οικογενειακός πύργος της οικογένειας Κλαδά. Δεν αποκλείεται να είναι αυτό το κάστρο που σύμφωνα με το Χρονικόν του Μωρέως, κάποιος Κλαδάς είχε καταλάβει για λογαριασμό των Βυζαντινών το 1296. Το βέβαιο είναι ότι σύμφωνα με επιστολή του Ενετού Provveditor του Μοριά, Jacomo Barbarigo, το 1480 το κάστρο το κρατούσαν οι γενναίοι σύμμαχοι της Βενετίας Μανώλης και Κροκόδειλος Κλαδάς.

    Ο Κροκόδειλος Κλαδάς εξελίχθηκε σε ηγέτη μιας από τις πιο σημαντικές εξεγέρσεις των Ελλήνων στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, ο οποίος συνέχισε τον αγώνα, και μετά τη συνθηκολόγηση της Βενετίας το 1478, απελευθερώνοντας περιοχές σε όλη την Ελλάδα μέχρι τη Βόρειο Ήπειρο. Τελικά ηττήθηκε και αιχμαλωτίσθηκε από τους Τούρκους οι οποίοι τον θανάτωσαν «δια κατακερματισμού» το 1490. Τότε το κάστρο πέρασε στους Τούρκους.

    Οι Ενετοί επέστρεψαν κατά τη Β’ Ενετοκρατία (1685-1715). Είναι γνωστό ότι τότε η Βαρδούνια αποτέλεσε θέμα της επαρχίας Λακωνίας του Regno della Morea (Βασιλείου του Μοριά) και το κάστρο υπήρξε σημαντικό στρατιωτικό κέντρο για τους Ενετούς. Την περίοδο εκείνη προστέθηκαν στοιχεία όπως ο πύργος του κάστρου, διάφορες αποθήκες, κανόνια κλπ.

    Με την ανακατάληψη της Πελοποννήσου από τους Τούρκους το 1715, ο Μεγάλος Βεζύρης Δαμάδ Αγάς Κιουμουρτζής, εγκατέστησε στα Μπαρδουνοχώρια που βρίσκονται ανατολικά του Μπαρδουνοπόταμου μια φάρα Αλβανών για να τους χρησιμοποιήσει εναντίον των Μανιατών. Οι Αλβανοί αυτοί προκάλεσαν μεγάλα προβλήματα, και μέχρι την οριστική τους εκδίωξη το 1821 (οπότε κατέφυγαν στην Τριπολιτσά) ήρθαν πολλές φορές σε σύγκρουση τόσο με με τους Μανιάτες, όσο και με τους Τούρκους.

    Η παρουσία της φάρας για σχεδόν 100 χρόνια και οι συνεχείς εχθροπραξίες προκάλεσαν τη βαθμιαία υποβάθμιση της περιοχής και του κάστρου της.

    Μετά την αποχώρηση από την περιοχή των Τούρκων στις αρχές της Ελληνικής Επανάστασης, το κάστρο χρησιμοποιήθηκε για τελευταία φορά από τους Έλληνες στα 1825 για άμυνα εναντίον του Ιμπραήμ που επιχείρησε να εισβάλει στη Μάνη.

    Η κατοίκηση του οικισμού συνεχίστηκε και τα νεώτερα χρόνια. Κάποια από τα σπίτια κατοικούνταν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970.
    Δομικά, Αρχιτεκτονικά, Οχυρωματικά Στοιχεία
    Η θέση πάνω στην οποία έχει κτιστεί το κάστρο περιβάλλεται από απότομους βράχους στις τρεις πλευρές.
    Καλύπτει έκταση περίπου 17 στρέμματα με περίμετρο τειχών περί τα 500 μέτρα. Η πρόσβαση στο κάστρο γίνεται από τα ανατολικά, όπου μετά από μια απότομη ανηφόρα, ο επισκέπτης φτάνει σε μία απλή τοξωτή είσοδο. Στα βόρεια της πύλης βρίσκεται ένας τρίπλευρος χαμηλός πύργος το ανώτερο τμήμα του οποίου αποτελεί μεταγενέστερη προσθήκη.
    Στο συγκρότημα κυριαρχεί ένας τετράγωνος ακρόπυργος, με επάλξεις που περιστοιχίζεται από τρία κτίσματα.
    Κάτω από τον κεντρικό πύργο, και προς τα ανατολικά, διακρίνονται ίχνη μιας ακόμη φυλασσόμενης εισόδου.
    Στο εσωτερικό υπάρχουν ερείπια πολλών κτισμάτων από την τουρκοκρατία σε πυκνή δόμηση. Η μορφή των οχυρώσεων δείχνει ότι έχουν υποστεί σοβαρές τροποποιήσεις κατά τη Β’ Ενετοκρατία.
    Το κάστρο δεν έχει ερευνηθεί ποτέ συστηματικά.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Διαβάστε ακόμα

Back to top button